E.E.O.I. | ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ | ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

Ελληνες Ομοιοπαθητικοί Γιατροί - Ε.Ε.Ο.Ι. - Κλασική Ομοιοπαθητική

Ομοιοπαθητική και Ψυχοθεραπεία: εισαγωγή στην ολιστική θεραπεία και στην αυτογνωσία

Ομοιοπαθητική και Ψυχοθεραπεία

Εισαγωγή στην ολιστική θεραπεία και στην αυτογνωσία

Του Κωνσταντίνου Φυτόπουλου, Ψυχιάτρου-Ομοιοπαθητικού, από το περιοδικό HomeoNews, τεύχος 10

Θεραπεία

Η λέξη θεραπεία (από τα αρχαία ελληνικά = υπηρεσία) περιγράφει στην ιατρική, τα μέσα για την μεταχείριση μια ασθένειας ή ενός τραύματος. Στόχος της θεραπείας είναι η ίαση, η εξάλειψη ή η ανακούφιση των συμπτωμάτων και η επαναφορά της σωματικής και ψυχικής λειτουργίας (Wikipedia). Η λέξη heal=θεραπεύω και η λέξη holy=ιερός προέρχονται από το whole=ολόκληρος που με την σειρά του προέρχεται από την ελληνική όλος. Θεραπευμένος είναι αυτός που ξαναγίνεται ολόκληρος (βλέπε την «ολοκληρία» της νηπτικής πατερικής παράδοσης) και τότε μόνο επανακτά την ιερότητα του.

Ολιστική ιατρική

Το επίθετο ολιστικός = (holistic) που προέρχεται επίσης από το «όλος» το εισήγαγε ο νοτιοαφρικανος βιολόγος Ian christian Smuts to 1926 στο βιβλίο του Holism and Evolution. Ο ολισμός είναι, να βλέπεις και να περιγράφεις τα ζωντανά όντα, ως όντα διαφορετικά και μεγαλύτερα από το άθροισμα των μερών τους. Ελληνικά, κινεζικά και ινδικά αρχαία κείμενα αποκαλύπτουν την θεραπευτική σημασία που απέδιδαν, στην αρμονία ανάμεσα στον προσωπικό, κοινωνικό και τον φυσικό κόσμο του ανθρώπου, καθώς και στην άθληση, την δίαιτα, την περισυλλογή και την αυτορρύθμιση. Η ολιστική ιατρική δεν είναι μια ακόμα εξειδικευμένη υποειδικότητα. Είναι μάλλον το πάντρεμα ανάμεσα στην επιστημονική ακρίβεια της δυτικής ιατρικής και στην ιαματική τέχνη που αντιλαμβάνεται τον άνθρωπο σαν μια ευρύτερη βιολογική, κοινωνική και πνευματική ολότητα.

Ορισμοί για την Υγεία

Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας ορίζει: «υγειά είναι μια κατάσταση πλήρους βιολογικής ψυχικής και κοινωνικής ευεξίας και όχι απλώς απουσία νόσου ή αναπηρίας». Ο πρωτεργάτης και αναβιωτής του σύγχρονου ομοιοπαθητικού κινήματος Γ. Βυθούλκας την ορίζει ως: Ελευθερία από τον πόνο και την αρρώστια σε σωματικό επίπεδο, ελευθερία από τα πάθη σε ψυχικό επίπεδο και ελευθερία από τον εγωισμό σε νοητικό επίπεδο. Οι φιλόσοφοι την συνδέουν με την ευτυχία και την βίωση μια ζωής γεμάτης νόημα. Και οι θεολόγοι θεωρούν υγεία την αρμονική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και την δημιουργία του. Οι παραπάνω ορισμοί υπονοούν ένα πλαίσιο στο οποίο σώμα, ψυχή, διάνοια και πνεύμα συνδέονται σε μια ζωτική ισορροπία.

Η νόσος ως κατακερματισμός και απώλεια ενότητας

Η νόσος που εκδηλώνεται σε ένα άτομο συχνά οφείλεται σε διαταραχή ενός ευρύτερου συστήματος στο οποίο ανήκει (οικογένεια, κοινότητα, κοινωνία, πολιτισμικά πρότυπα συμπεριφοράς, κουλτούρα, μολυσμένη φύση κ.ά.). Στη γλώσσα της ιατρικής, γίνεται συχνά λόγος για διάρρηξη, κατάγματα, διάτρηση, αποκόλληση, μετατόπιση, ρήξη, σχάση, διχασμό. Στην κοινωνία μιλάμε για διασπασμένες κοινότητες, κλίκες, χάσματα γενεών και τάξεων. Στην ψυχολογία για απώλεια και χωρισμό από σχέσεις που τρέφουν και υποστηρίζουν, για διχασμένες και σχιζοειδής προσωπικότητες. Στην θεολογία για σχίσματα, φρυάγματα για άρνηση του Θεού ή του πλησίον, για αποκοπή από την πηγή της ύπαρξης. Εκφράσεις που υποδηλώνουν συντριβή, κομμάτιασμα, διαχωρισμό, διαίρεση.

Η ψυχολογία και το ασυνείδητο

Η ψυχολογία είναι μια σχετικά καινούργια επιστήμη. Έχει να επιδείξει μόλις εκατό χρόνια ζωής. Η γέννηση της ανάγεται στις αρχές του 1900, με την δημοσίευση «Της ερμηνείας των ονείρων» από τον Freud και την ανακάλυψη ουσιαστικά του ασυνειδήτου. Την άγνωστη εκείνη περιοχή της ψυχής μας, που αν και στην καθημερινή μας ζωή την αγνοούμε, εντούτοις επηρεάζει ασυναίσθητα τις πράξεις μας, το πώς αισθανόμαστε και τις βαθύτερες μας σκέψεις. Την απώτερη περιοχή που είναι γεμάτη με τους απωθημένους μας φόβους, τις ανεκπλήρωτες ελπίδες, και τις λογοκριμένες επιθυμίες μας. Ο Freud την περιέγραψε σαν την περιοχή των πρωτογενών επιθυμιών και (ειδικότερα των σεξουαλικών επιθυμιών), τις οποίες ο συνειδητός νους θεώρησε απαράδεκτες και επέλεξε να τις απωθήσει. Αποφάνθηκε δε ότι το βασικό ένστικτο που κινεί την ψυχική μας οικονομία είναι το σεξουαλικό ένστικτο. Σε σχέση με αυτήν του την παραδοχή κάποιοι από τους μαθητές και συνεργάτες του στις αρχές του ψυχαναλυτικού κινήματος διαφοροποιήθηκαν. Ο Αtler θεώρησε ότι το πρωταρχικό ένστικτο του ανθρώπου είναι η τάση και επιθυμία του για επιβολή, για επικράτηση και για δύναμη. O Carl Gustav Jung, εκτός από τα συνηθισμένα αυτά ένστικτα, απαραίτητα για τη διατήρηση και εξέλιξη των ειδών, κατόρθωσε να ανακαλύψει μια άλλη παρόρμηση, ακόμα πιο σημαντική από τις δύο προηγούμενες: Την παρόρμηση, το ένστικτο για αυτό-πραγμάτωση, για προσωπική ολοκλήρωση. Μια παρόρμηση εξαιρετικά ισχυρή για κάποιους ανθρώπους που τους ωθεί χωρίς να λογαριάζουν κόπους και θυσίες στην αναζήτηση του εαυτού τους, στην ολότητα και στην πληρότητα του, στην αναζήτηση του ποιοί πραγματικά είναι.

Το χάσμα ανάμεσα στην συνείδηση και το ασυνείδητο

Όσο διευρύνει κανείς την επίγνωση του για τον εαυτό του και τον κόσμο, τόσο περιορίζεται η αποξένωση του από αυτό που πραγματικά είναι, από τους προσωπικούς του ρυθμούς, από τους συνανθρώπους του, και τόσο πιο συνειδητός και ολόκληρος γίνεται. Υπάρχουν διάφορα επίπεδα όπου το παραπάνω χάσμα μπορεί είτε να μεγαλώσει είτε να γεφυρωθεί. Στην συνέχεια θα αναφερθούμε σε τέσσερα τέτοια επίπεδα χάσματος καθώς και στις ψυχοθεραπευτικές σχολές που μπορούν να βοηθήσουν στο γεφύρωμα τους.

Περσόνα-Σκιά
Νόηση-Σώμα
Ατομικότητα-Περιβάλλον
Προσωπικό-Υπερβατικό

Η περσόνα και η συνάντηση με την σκιά

Λέει μια λαϊκή ρήση ότι μπορεί κάποιος εύκολα να δει την καμπούρα του γείτονα όχι όμως και την δική του. Αναγνωρίζει τα λάθη και τα ελαττώματά του άλλου, εξεγείρεται και θυμώνει μαζί του και κοιμάται ήσυχος. Όμως ακριβώς επειδή είναι κομμάτια της δικής του ασυνείδητης οντότητας, εμπλέκεται τόσο πολύ συναισθηματικά όταν τα βλέπει (Προβάλει) σε κάποιον άλλο. Βέβαια, αυτός που θα τραβήξει πάνω του την προβολή κάποιου, είναι εκείνος που διαθέτει εμφανώς τα συγκεκριμένα στοιχεία. Λειτουργεί κατά την έκφραση του Γιουνγκ σαν γάντζος που ξεσηκώνει από το σκοτεινό τους ησυχαστήριο, στην επιφάνεια, τα περιεχόμενα της σκιάς του άλλου. Δεν μπορεί όμως κανείς να λέει ότι προσπαθεί να γνωρίσει τον εαυτό του και να συνειδητοποιήσει τι του συμβαίνει όταν φορτώνει στους άλλους δικά του στοιχεία ή απλώς τα αγνοεί. Δεν είναι τυχαίο ότι οι πλέον αυστηροί κατήγοροι είναι οι «αθώοι», δηλαδή εκείνοι που δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δουν την καμπούρα τους. Εδώ είναι που ταιριάζει το «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω». Συχνά η σκιά περιέχει και σημαντικά προτερήματα που για κάποιο λόγο (ανατροφή, απωθημένα, τραύματα), δεν επιτρέπουμε στον εαυτό μας να τα έχει. Επειδή ανασύρεται κυρίως ως προβολή και παραμένει σκιά (ασυνείδητη), είναι τρόπον τινά ο φρουρός της πύλης για τον εσωτερικό μας θησαυρό. Στον βαθμό όμως που την αναγνωρίσουμε και την αποδεχθούμε μπορεί να μετατραπεί σε σύμμαχο. H Περσόνα είναι συνήθως το κοινωνικό μας προσωπείο, και συνδέεται με ότι θα θέλαμε να είμαστε και να δείχνουμε ότι είμαστε. Οι σχολές ψυχοθεραπείας που ασχολούνται με το γεφύρωμα του χάσματος στο επίπεδο περσόνα-σκιά είναι η συμβουλευτική, η υποστηρικτική, η γνωστική, η αναλυτική και η συμπεριφορική.

Το χάσμα στο επίπεδο νόηση-σώμα

Είναι το επίπεδο όπου η σχεδόν εγκεφαλική συνείδηση λέει: είμαι το κεφάλι μου αλλά κατέχω το σώμα μου. Ή όπως λέει ο Lowen «η δράση αυτή έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ρήγματος στην προσωπικότητα. Όχι μόνο διαχωρίζει την ψυχή από το σώμα, αλλά διαχωρίζει και τα φαινόμενα της επιφάνειας από τις ρίζες τους στα βάθη του οργανισμού». Σχολές που ασχολούνται με την γεφύρωση του παραπάνω χάσματος είναι η βιοενεργιακή ανάλυση, η ραιχική θεραπεία, η θεραπεία γκεστάλτ και η χάθα γιόγκα. Είναι το επίπεδο όπου η σχεδόν εγκεφαλική συνείδηση λέει: είμαι το κεφάλι μου, αλλά κατέχω το σώμα μου. Ή όπως λέει ο Lowen «η δράση αυτή έχει σαν αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός ρήγματος στην προσωπικότητα. Όχι μόνο διαχωρίζει την ψυχή από το σώμα, αλλά διαχωρίζει και τα φαινόμενα της επιφάνειας από τις ρίζες τους στα βάθη του οργανισμού». Σχολές που ασχολούνται με τη γεφύρωση του παραπάνω χάσματος είναι η βιοενεργιακή ανάλυση, η ραιχική θεραπεία, η θεραπεία γκεστάλτ και η χάθα γιόγκα.

H Οργονοθεραπευτική προσέγγιση

Οι χρόνιες στάσεις του χαρακτήρα εγγράφονται στην χρόνια μυϊκή του δυσκαμψία, όπου εμπεριέχεται νευροφυτική ενέργεια, αισθήσεις και συγκινήσεις μπλοκαρισμένες. Η μυϊκή αυτή θωράκιση παρεμβαίνει στην φυσική συγκινησιακή και σωματική κινητικότητα. Γίνεται ο «γύψος» που δεν βγήκε.

Το χάσμα στο επίπεδο ατομικότητα-περιβάλλον

Σχολές που ασχολούνται με το επίπεδο αυτό είναι η Ροτζεριανή θεραπεία, η υπαρξιακή ανάλυση, η Ουμανιστική ψυχολογία και γενικότερα η ομαδική ψυχοθεραπεία. Στο επίπεδο αυτό, χάνει κανείς την αίσθηση ενότητας με τους γύρω του, καθώς και με την φύση. Ενδεικτικό είναι το παρακάτω απόσπασμα από «τα ρούχα του αυτοκράτορα». « Σε κάποιο ακαδημαϊκό συμπόσιο, ένας γνωστός καθηγητής της φιλοσοφίας καταχειροκροτήθηκε, όταν υποστήριξε την ιδέα ότι η μεγαλύτερη προσωπική ελευθερία επιτυγχάνεται όταν ένα άτομο δεν είναι πλέον εξαρτημένο από κανέναν άλλον. Κι ενώ ο καταιγισμός των χειροκροτημάτων άρχισε να κοπάζει σιγά σιγά, ένας από τους συμμετέχοντες σηκώθηκε και είπε με φωνή δυνατή και με μια παιδιάστικη απλότητα: «Αυτό δεν είναι σωστό». Ένα κύμα ταραχής και αγανάκτησης σάρωσε την αίθουσα.

Αφού το ακροατήριο ησύχασε, ο άνδρας πρόσθεσε: «Όλοι μπορούν να δουν ότι κάθε στιγμή είμαστε εξαρτημένοι από πολλά πράγματα -από τον αέρα που αναπνέουμε, από τον αγρότη που φυτεύει αυτό που τρώμε, από τους φίλους και την οικογένεια μας. Είμαστε όλοι μέλη ενός ευρύτερου «όλου» και εξαρτόμαστε απ’ αυτό. Όπως κι εκείνο εξαρτάται από εμάς. Τι είδους ελευθερία είναι αυτή, όταν αρνούμαστε να δούμε αυτό που είναι και είμαστε καταδικασμένοι να ζούμε με την ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά απ'ότι είναι. Η ελευθερία που αγαπώ εγώ έρχεται, όταν αναγνωρίζω την πραγματικότητα όπως είναι και της συγκατατίθεμαι. Τότε μπορώ να το ξεπληρώσω αυτό που χρωστάω και να απελευθερωθώ από το χρέος, ενώ παράλληλα μπορώ να εισπράξω ολόκληρο αυτό που μου δίνεται και να είμαι ελεύθερος να έχω ανάγκες».

Το χάσμα στο επίπεδο προσωπικό-υπερβατικό

Στο επίπεδο αυτό χάνει κανείς την αίσθηση ενότητας ανάμεσα στον ίδιο και στην υπερβατική πραγματικότητα, όπως και αν την ονομάζει ο καθένας, είτε Θεό, είτε ανώτερη συνειδητότητα, είτε δύναμη της Ζωής. Σχολές που ασχολούνται με το παραπάνω επίπεδο είναι η αναλυτική ψυχολογία του Γιουνγκ, η ψυχοσύνθεση, η ψυχολογία του Μάσλοου, καθώς και η εσωτερική διάσταση των Θρησκειών.

Η Ομοιοπαθητική και η βιοενεργιακή θεραπεία

Ο Samuel Hahnemann κληροδότησε μια τεράστια ανακάλυψη στην ιατρική. Βρήκε με τη δυναμοποίηση τρόπο να εισέλθει στην βιοενεργιακή υπόσταση του ανθρώπου, και να ενισχύσει τις αυτορρυθμιστικές και αυτοθεραπευτικές του δυνάμεις. Έκτοτε, πολλοί γιατροί πλούτισαν την θεραπευτική τους φαρέτρα με ένα ανεκτίμητο θεραπευτικό εργαλείο. Απέκτησαν την ικανότητα να θεραπεύουν=υπηρετούν την ολιστική δυνατότητα που έχει ο ίδιος ο οργανισμός για αυτορρύθμιση. Και εκατομμύρια άνθρωποι που υπέφεραν από χρόνιες κυρίως νόσους ωφελήθηκαν σημαντικά.

Ομοιοπαθητική και Ψυχοθεραπεία

Καταρχήν προκύπτει το ερώτημα γιατί συνδυαστική θεραπεία? Δεν είναι η Ομοιοπαθητική ή η Ψυχοθεραπεία από μόνες τους αυτοτελή και αποτελεσματικά θεραπευτικά συστήματα; Ασφαλώς και είναι. Όταν όμως η σωματική νόσος συνοδεύεται από διαταραχές προσωπικότητας και προεξάρχουν τα στοιχεία της Ψυχοπαθολογίας, κάτι όχι και τόσο ασυνήθιστο, τότε ο δημιουργικός τους συνδυασμός μπορεί να δώσει εξαιρετικές θεραπευτικές λύσεις.

Μπορεί εν τέλει να μειώσει κατά πολύ την γκάμα των περιπτώσεων που δεν θεραπεύονται ή που αντιστέκονται σθεναρά στην θεραπεία. Γιατί στόχος του Γιατρού-Θεραπευτή δεν είναι η περιχαρακωμένη επιβεβαίωση της θεραπευτικής του μεθόδου, αλλά η επαναφορά της υγείας του θεραπευόμενου.

Αυτού του είδους ο διαχωρισμός δεν είναι προφανής για τους γιατρούς της εναλλακτικής ιατρικής, ιδιαίτερα όταν εγείρονται τα αμυντικά και απολογητικά αντανακλαστικά τους από την εκάστοτε πεισματικά κοντόφθαλμη, κριτική των συμβατικών τους συναδέλφων. Γιατί το τελικό ζητούμενο μιας θεραπείας είναι η ασφαλέστερη, μονιμότερη και βαθύτερη αποκατάσταση της υγείας (Ομοιοπαθητική), καθώς όμως και η εξυπηρέτηση της ανάγκης για αυτογνωσία, ωρίμανση, και αυτοπραγμάτωση (Ψυχοθεραπεία).

Η θεραπεία ως μια διαδικασία μεταμόρφωσης

Στον αρχαίο κόσμο θεωρούσαν την αρρώστια μια πνευματική, σωματική και συναισθηματική κρίση, που σήμαινε ότι ο άνθρωπος είχε απομακρυνθεί από την πορεία που ο Θεός ή η εσωτερική του φύση είχαν χαράξει για αυτόν. Έργο του θεραπευτή ήταν να τον βοηθήσει να βρει τον δρόμο του, προσφέροντας πνευματική καθοδήγηση και ιατρική φροντίδα. Το ιδεόγραμμα που χρησιμοποιούν οι κινέζοι για την κρίση είναι το ίδιο με αυτό της ευκαιρίας. Ο άνθρωπος δεν είναι μια στατική οντότητα. Είναι ένα σύνολο από δυναμικές που επιδέχονται εξέλιξη και ανάπτυξη. Η εξέλιξη αυτή αφορά τόσο την ψυχολογική του ωρίμανση, όσο και την αναγνώριση και ανάπτυξη της πνευματικής του υπόστασης. Συχνά σκόνταψα πάνω σ' αυτή την πραγματικότητα, στην 18χρονη πορεία μου ως θεραπευτής. Για να ανακαλύψει και να αναπτύξει, όμως κανείς το δυναμικό του θα πρέπει προηγουμένως να στρέψει την προσοχή του προς την εσωτερική του πραγματικότητα, να πειθαρχήσει την ασίγαστη νοητική και συναισθηματική του φλυαρία, να έχει επίγνωση των απωθημένων επιθυμιών και κινήτρων, να ξεκινήσει εν ολίγοις μια πορεία προς την αυτογνωσία.

Μια πορεία που συχνά παρεμποδίζεται από την ταύτιση και την προσκόλλησή μας με τον κατώτερο μας εαυτό, με το εγώ μας.

Το τραύμα / Η θεραπεία

Ασυνείδητα λαθεμένα μηνύματα, χρήσιμα υποστηρικτικά μηνύματα που δεν πήραμε, όπως και συναισθηματικά τραύματα κατά την παιδική ηλικία, μας οδήγησαν σε δυσλειτουργικά πρότυπα συμπεριφοράς και σκέψης.

Είναι βέβαια και η αδράνεια του σώματος, οι στάσεις που συνήθισε να παίρνει, που μας κρατάν προσδεμένους με τις παλιές τις νοητικές μας στάσεις, και τους αντίστοιχους ρόλους.

Απογοητεύσεις, ματαιώσεις και τραύματα από την παιδική μας ηλικία, τότε που η ουσία μας ξεδιπλωνόταν και αναπτύσσονταν αυθόρμητα, έχουν χαραχτεί με την μορφή έντασης και δυσκαμψίας στο φυσικό μας σώμα. Έχουν έτσι δημιουργήσει έναν θώρακα γύρω από το ζωντανό και αυθεντικό μας ψυχικό είναι, που το εμποδίζουν να ξεδιπλώσει την ανάπτυξή του.

Ο παλμός της Ζωής

Η δομή του χαρακτήρα με τον οποίο ένα άτομο αλληλεπιδρά με τον κόσμο αποτελεί αμυντική λειτουργία, και είναι συνήθως το αποτέλεσμα μιας τραυματικής σύγκρουσης ανάμεσα στην αυθόρμητη φυσική παρόρμηση του παιδιού και στους περιορισμούς που επιβάλει το περιβάλλον. Είναι ο χαρακτήρας έτσι, ένα τραυματικό γεγονός, μια «χαρακιά», από «χαράσσω» – «kharesien»=σημαδεύω, στιγματίζω (από την Ινδό-ευρωπαϊκή ρίζα «gher»

Ομοιότητες Ομοιοπαθητικής και Ψυχοθεραπείας

Είναι και οι δύο ολιστικές και ήπιες θεραπευτικές προσεγγίσεις, δηλαδή συνεργάζονται και εξυπηρετούν την αυτοθεραπευτική δυνατότητα της οργανικής και ψυχολογικής οικονομίας. Ιεραρχούν ως σημαντικότερη την Ψυχοδιανοητική πραγματικότητα. Βοηθούν κάποιον να ασχοληθεί με τον εαυτό του, να ξεκινήσει την αυτοπαρατήρηση του, να γνωρίσει καλύτερα ποιος είναι, και να αναπτύξει το κρυμμένο του δημιουργικό δυναμικό.

Εκτός από την ψυχοθεραπεία και η ομοιοπαθητική, εναρμονίζοντας βιοενεργιακά τον οργανισμό του, διευρύνει το αντιληπτικό του πλαίσιο, έτσι ώστε να μπορεί και να ενσωματώνει με άνεση καταστάσεις που προηγουμένως βίωνε ως συγκρουσιακές. Το παραπάνω εκπληκτικό φαινόμενο συμβαίνει συχνά σε λιγότερο από έναν μήνα από την λήψη του Όμοιου.

Πως η ψυχοθεραπευτική σχέση βοηθάει στην Ομοιοπαθητική διάγνωση

  • Βοηθάει τον θεραπευόμενο, να ξεκινήσει δουλειά με τον εαυτό του, ώστε να παρατηρεί με μεγαλύτερη επίγνωση και ακρίβεια τους συνειρμούς τα συναισθήματα, την μηχανική του συμπεριφορά, τους κοινωνικούς του ρόλους, τις τροποποιητικές του συνθήκες, τις επιθυμίες, τους φόβους και τα όνειρα του. Πληροφορίες εξαιρετικά χρήσιμες για την Ομοιοπαθητική διάγνωση η ακρίβεια των οποίων σε ένα πρώτο ραντεβού δεν είναι δεδομένη.

  • Βοηθάει τον θεραπευτή, συνοδεύοντας την ζωή του θεραπευόμενου, με τις συχνές τακτές ψυχοθεραπευτικές συναντήσεις να σχηματίσει πληρέστερη εικόνα της ψυχοδιανοητικής και σωματικής του ολότητας.

  • Βοηθάει τον θεραπευτή να σχηματίσει ιδία άποψη για τον χαρακτήρα και την ιδιοσυστασία του θεραπευόμενου, παρατηρώντας τον στο εδώ και τώρα της μεταξύ τους σχέσης, χωρίς να χρειάζεται να βασίσει την συνταγογραφία του αποκλειστικά στην εικόνα που έχει ο θεραπευόμενος για τον εαυτό του, που συχνά είναι παραμορφωμένη από το γνωστικό φίλτρο της διαταραχής του.

  • Βοηθάει τον Θεραπευόμενο να μην εγκαταλείψει την θεραπεία στην περίπτωση που δεν βρέθηκε το Όμοιο, ή όπου αυτό λόγο της σοβαρότητας δρα αργά, ή όπου υπάρχει σημαντική θεραπευτική επιδείνωση. Γιατί παράλληλα αρχίζει να επωφελείται ήδη από την ψυχοθεραπευτική σχέση.

  • Βοηθάει τον γιατρό με την τακτικότητα και την συχνότητα των συναντήσεων, να γνωρίσει πολύ καλύτερα τον θεραπευόμενο του, και να του δώσει τον χρόνο να ανοιχτεί και να αποκαλυφθεί.

  • Να παρακολουθεί από κοντά την δράση ή όχι του Ομοιοπαθητικού φάρμακου και να πράττει αναλόγως.

  • Βοηθάει τον Θεραπευόμενο να διευρύνει την εμπιστοσύνη του προς τον θεραπευτή, να ανακαλύψει και να θυμηθεί στοιχεία του εαυτού του, ώστε στην συνέχεια να προσφέρει σημαντικές πληροφορίες που έκρυβε, αρνούνταν ή αγνοούσε.

    Πως η Ομοιοπαθητική βοηθάει την Ψυχοθεραπευτική σχέση

  • Ο θεραπευόμενος βελτιώνεται γρήγορα και δυναμώνει ψυχικά ώστε να μπορεί να ενσωματώσει με ασφάλεια το απωθημένο υλικό που αναδύεται.

  • Συμβάλει στην εμβάθυνση της σχέσης. Η γρήγορη και ολιστική βελτίωση που προσφέρει το Ομοιοπαθητικό αυξάνει την εμπιστοσύνη του θεραπευόμενου.

  • Τον βοηθάει σημαντικά να ξεπεράσει πολύ γρηγορότερα τις άμυνες του και τις αντιστάσεις που έχει για την Θεραπεία και την Μεταμόρφωση του, γλιτώνοντας έτσι πολύτιμο χρόνο και ενέργεια, που συχνά σπαταλιέται σε διανοητικές αψιμαχίες και δοκιμασίες.

  • Η δραματική έκρηξη βελτίωσης από το Ομοιοπαθητικό δημιουργεί μια εξαιρετικά ευοίωνη έναρξη, σε αντιδιαστολή με τις δυσκολίες που περιγράφει ο Beck: «Οι δυσλειτουργικές πεποιθήσεις εξακολουθούν να λειτουργούν επειδή αφορούν την βάση του προσανατολισμού προς την πραγματικότητα που έχει ο πελάτης. Αυτές μπορούν τότε μόνο να μετακινηθούν, όταν ο πελάτης βρει άλλες διαθέσιμες εναλλακτικές πεποιθήσεις και στρατηγικές για να βάλει στην θέση τους. Αμφότεροι, ο θεραπευτής και ο πελάτης χρειάζεται να αναγνωρίσουν ότι ο Σκληρός πυρήνας των πεποιθήσεων είναι πολύ βαθιά ριζωμένος. Ούτε αρκεί να πειστεί ο πελάτης ότι οι πεποιθήσεις είναι δυσλειτουργικές ή ακόμα και παράλογες ή έστω να απαιτήσει και να ευχηθεί την απομάκρυνση τους, για να εξαφανιστούν. Είναι απαραίτητη μακρά και επίπονη διαδικασία για να επιτευχθεί αλλαγή στην δομή του χαρακτήρα τέτοιων πελατών. Η «χαρακτηρολογικη φάση» της θεραπείας τείνει να είναι παρατεταμένη παρά με σαφής δραματικές εκρήξεις βελτίωσης».

    Συχνές αντιστάσεις στην Θεραπεία και την Μεταμόρφωση είναι:

  • Η άρνηση να στρέψει το βλέμμα του προς τα μέσα και να αναλάβει την προσωπική ευθύνη για την Ζωή του και τον τρόπο που φέρεται, αντί να του φταίνε ατέρμονα οι «άλλοι» (γονείς, σύζυγοι, σύστημα, κοινωνία, γείτονες).

  • Η υπεραναπλήρωση σε κάποια παρελθοντικά τραύματα που μπορεί να κάνει κάποιον ξαιρετικά δύσπιστο, υποτακτικό, επιθετικό, τελειομανή κ.α.(ανάλογα με τον χαρακτήρα). Να φυσάει δηλαδή το γιαούρτι επειδή κάποτε κάηκε στο γάλα.

  • Να μη βρίσκει τον χρόνο να ασχοληθεί σοβαρά, υπεύθυνα και συστηματικά με τον εαυτό του, αλλά να τον σκορπά σε ανούσιες και συχνά αυτοκαταστροφικές συνήθειες (τηλεόραση, αυτοαπασχόληση, αυτολύπηση), τρέχοντας διαρκώς, ασθμαίνοντας πίσω από την καθημερινότητά του.

  • Η αδράνεια και η συνήθεια που εμποδίζουν κάποιον να ανακαλύψει τρόπους σκέψεις και δράσης πιο αποτελεσματικούς πιο προσαρμοστικούς και πιο ταιριαστούς για τα καινούργια δεδομένα της ζωής του, που τον καθιστούν απολίθωμα μια άλλης ηλικίας, παρωχημένων δεδομένων και τον απομακρύνουν από την πραγματικότητα.

  • Ο φόβος για την αλλαγή, για την καινούργια εξελιγμένη του κατάσταση, που στην ουσία είναι φόβος για το άγνωστο. Οπότε εφησυχάζει και επαναπαύεται στους γνωστούς του- αν και οδυνηρούς και δυσπροσαρμοστικούς- του τρόπους.

  • Η εγωιστική ψευδαίσθηση του «Εγώ θα τα καταφέρω μόνος μου, και δεν έχω την ανάγκη κανενός». Άτομα με ισχυρά συγκροτημένα «Εγώ» (που είναι δηλαδή σε Ego-trips), ταυτίζονται τόσο σθεναρά με τις απόψεις τους, ακόμη και με την οδύνη τους που την όποια προοπτική μιας εξελικτικής αλλαγής, την προσλαμβάνουν σαν απειλή για την υπόσταση τους. Συχνά, σε τέτοιους ανθρώπους ούτε και η αρρώστια μπορεί να γίνει ευκαιρία για αλλαγή στάσης και για ωρίμανση.

  • Στην Ομοιοπαθητική χρησιμοποιείται κυρίως το ιατροκεντρικό μοντέλο θεραπείας, είναι δηλαδή ευθύνη του γιατρού να βρει ή να μην βρει το σωστό Ομοιοπαθητικό, με την συνεργασία βέβαια του ασθενούς.

  • Στην Ψυχοθεραπεία κυρίως το συμμετοχικό μοντέλο, όπου την ευθύνη για το εσωτερικό του ταξίδι, την έχει ο θεραπευόμενος με τον ψυχοθεραπευτή να τον συνοδεύει διακριτικά.

    Διαφορές / Δυσκολίες

  • Από την διαφορά που υπάρχει ανάμεσα στο ιατροκεντρικό μοντέλο της Ομοιοπαθητικής και στο συμμετοχικό της ψυχοθεραπείας μπορεί να προκύψουν δυσκολίες στην περιφρούρηση του ψυχοθεραπευτικού πλαισίου.

  • Επίσης μπορεί εξαρτησιακοί και μεταιχμιακοί θεραπευόμενοι, δύσκολα να αντισταθούν στον πειρασμό, να προβάλουν στον θεραπευτή τον ρόλο του σωτήρα, και να μην αναλάβουν την ευθύνη για την αρρώστια και την θεραπεία τους.

  • Ο θεραπευτής από την άλλη χρειάζεται οξυδέρκεια, γνώσεις και κυρίως εμπειρία και των δύο συστημάτων, ώστε να μπορεί να διακρίνει πότε η βελτίωση, ή η επιδείνωση οφείλεται στην Ομοιοπαθητική και πότε στην Ψυχοθεραπεία.

  • Επίσης, απαιτείται από την μεριά του θεραπευτή να έχει προχωρήσει την προσωπική του θεραπεία και να έχει κάνει εκτεταμένη δουλειά με τον εαυτό του. Να έχει δηλαδή βιωματική εμπειρία της θέσης του θεραπευόμενου και να μπορεί να διακρίνει τα δικά του αντιμεταβιβαστικά συναισθήματα και τα τυφλά του σημεία.

  • Παρόλες τις δυσκολίες που αναφέρθηκαν, όταν ο θεραπευτής έχει την απαραίτητη εμπειρία και την προαπαιτούμενη δουλεία με τον εαυτό του, όταν η θεραπευτική σχέση έχει εκβαθυνθεί και στηρίζεται σε αμοιβαία εκτίμηση, ενδιαφέρον και αγάπη, και ο θεραπευόμενος συγκροτείται και ωριμάζει σταδιακά, τότε εύκολα αυτές μπορούν να παρακαμφθούν.

    Συμπερασματικά χρειάζεται να υπάρχει βαθιά γνώση και εμπειρία από την πλευρά του θεραπευτή και των δύο συστημάτων και συνειδητή προσωπική θεραπευτική δουλειά με τον εαυτό του, ώστε να μην μπερδευτεί ανάμεσα στις υπερκαλύψεις των ρόλων και στην διαχείριση του ζητήματος της «ευθύνης».

    Στο πλαίσιο μιας Ψυχοθεραπευτικής-Ομοιοπαθητικής σχέσης μπορεί κανείς:

  • Να υπερβεί τα λαθεμένα του πρότυπα σκέψης και συμπεριφοράς ώστε να ξυπνήσει από τον λήθαργο της μηχανικότητας και συνηθείας του.

  • Να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη για την ζωή του και να συνδεθεί με τους φυσικούς ρυθμούς της ανάπτυξης του. Έτσι ώστε να γίνει αυτό που πραγματικά είναι, αντί για εκείνο που νομίζει ή που θα ήθελε να είναι.

  • Να υπερβεί τα λαθεμένα του πρότυπα σκέψης και συμπεριφοράς ώστε να ξυπνήσει από τον λήθαργο της μηχανικότητας και συνήθειάς του.

  • Να αναλάβει την προσωπική του ευθύνη για την ζωή του και να συνδεθεί με τους φυσικούς ρυθμούς της ανάπτυξης του, έτσι ώστε να γίνει αυτό που πραγματικά είναι, αντί για εκείνο που νομίζει ή που θα ήθελε να είναι.

  • Η συνδυαστική χρήση Ομοιοπαθητικής και Ψυχοθεραπείας μπορεί να βοηθήσει σημαντικά κάποιον, τόσο στην θεραπεία του, όσο και στην πορεία του προς την αυτογνωσία και την μεταμόρφωση του. Ειδικότερα, στις πιο δύσκολες περιπτώσεις όπου προεξάρχει η ψυχοπαθολογία και οι διαταραχές προσωπικότητας μπορεί να αυξήσει δραματικά την θεραπευτική δυνατότητα της Ομοιοπαθητικής. Να βοηθήσει στην ευκολότερη εύρεση του Ομοιοπαθητικού φαρμάκου, και στην εγκαθίδρυση και εμβάθυνση της θεραπευτικής σχέσης.


    Αλλα σχετικά άρθρα

    Ελευθερία από τον φόβο με την ομοιοπαθητική ιατρική
    Ελευθερία από τον φόβο με την ομοιοπαθητική ιατρική
    Στρες και Ανοσοποιητικό σύστημα
    Στρες και Ανοσοποιητικό σύστημα
    Ομοιοπαθητικά φάρμακα για τις πρώτες βοήθειες & συνήθεις παθήσεις
    Ομοιοπαθητικά φάρμακα για τις πρώτες βοήθειες & συνήθεις παθήσεις

    Αφήστε τα σχόλιά σας για αυτή τη σελίδα

    Ονομα: (προαιρετικό)

    Email:
    (προαιρετικό, δεν εμφανίζεται)

    Θέλω να λαμβάνω σημαντικά μηνύματα από τον webmaster

    Κρυφή λέξη: (η λέξη που εμφανίζεται στο γκρίζο πλαίσιο)

    Σχόλια: (παρακαλούμε χρησιμοποιήστε ελληνικά και όχι greeklish)
    Σημείωση: μηνύματα με υβριστικό ή διαφημιστικό περιεχόμενο διαγράφονται. Ο HTML κώδικας αφαιρείται.