E.E.O.I. | ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ | ΚΛΑΣΣΙΚΗ ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗ

Ελληνες Ομοιοπαθητικοί Γιατροί - Ε.Ε.Ο.Ι. - Κλασική Ομοιοπαθητική

ΟΙ ΔΥΟ ΠΟΛΟΙ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ - ΓΑΛΗΝΙΣΜΟΣ & ΙΠΠΟΚΡΑΤΙΣΜΟΣ

Οι δυο πόλοι της ιατρικής - Γαληνισμός & Ιπποκρατισμός

του Pierre Schmidt, M.D.

Ο Ελβετός Pierre Schmidt, υπήρξε ένας από τους κορυφαίους ομοιοπαθητικούς γιατρούς του αιώνα μας. Οπαδός της Κλασσικής Ομοιοπαθητικής - στα βήματα του Hahnemann και του Kent, είναι ένας από αυτούς που την κράτησαν ζωντανή σε δύσκολους καιρούς για τον πολιτισμό αλλά και για τον κόσμο ολόκληρο. Αρχίζοντας στο παρόν τεύχος του περιοδικού μας δημοσιεύουμε σε δύο συνέχειες ένα δοκίμιό του, το οποίο για πρώτη φορά δημοσιεύτηκε το 1938 στο περιοδικό Homeopathic Recoder''. Η αξία και η εγκυρότητα των ιδεών του, παραμένουν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου και συνεισφέρουν σημαντικά στην προσπάθεια αξιολόγησης της πορείας της ιατρικής επιστήμης αλλά και χάραξης στόχων για το μέλλον.

Στο πρώτο μέρος του δοκιμίου ο Pierre Schmidt θέτει το πρόβλημα των δύο διαφορετικών οπτικών στην ιατρική σκέψη. Από τη μιά είναι η αναλυτική στάση ή γαληνισμός - όπως την ονοματίζει αφού την αποδίδει στον Γαληνό, διάσημο ιατρό της Ρωμαϊκής εποχής, κατά την οποία η αρρώστια είναι το αποτέλεσμα μιας εξωτερικής αιτίας και επιδιώκεται η θεραπεία μέσω της παρεμπόδισης των εκδηλώσεων της νόσου ενώ ταυτόχρονα αντικρούεται και καταστέλεται η αιτία. Στον άλλο πόλο στέκεται η συνθετική τάση ή ιπποκρατισμός όπως την ονομάζει, αφού την αποδίδει στον Ιπποκράτη, όπου "στόχος δεν είναι να αποδοθεί η ασθένεια σε μια τυχαία αιτία αλλά να την τοποθετήσει σε μια διαδοχή περιστάσεων εμμένοντας στην ίδια τη ζωή του ασθενούς", δηλαδή ενδιαφέρεται για τη συνολική λειτουργικότητα του οργανισμού δίνοντας βάρος στην ενίσχυση της άμυνας του.

Στο δεύτερο και τελευταίο μέρος του δοκιμίου ο συγγραφέας συνεχίζει το προβληματισμό του για το βασικό αυτό δίπολο της φιλοσοφίας της ιατρικής πράξης και τελικά θεωρεί ότι η Ομοιοπαθητική Ιατρική αποτελεί την ολοκλήρωση της συνθετικής τάσης αφού βασισμένη σε στέρεες φυσικές αρχές και νόμους, προσεγγίζει τον πάσχοντα οργανισμό σαν ένα αδιαίρετο λειτουργικό σύνολο αποσκοπώντας, μέσω του ομοιοπαθητικού φαρμάκου, στην ενίσχυση της ενδογενούς άμυνας τον, στοχεύοντας στην αποκατάσταση της συνολικής ισορροπίας στον πάσχοντα συνάνθρωπο μας.


Γεννηθήκαμε και προερχόμαστε από διαφορετικές περιοχές, ολοκληρωθήκαμε σε διαφορετικές σχολές Ιατρικής που οι γνώμες τους διαφέρουν, διαφέρουν όσο και οι καθηγητές μας, δεχθήκαμε πρακτικές που είναι λίγο ή πολύ λογικές, λίγο ή πολύ εμπειρικές, σύμφωνα με τον περίγυρο στον οποίο βρισκόμαστε, ο καθένας μας έχει ολοκληρωθεί με σκέψεις, συνήθειες και προκαταλήψεις που είναι διαφορετικές και λίγοι είναι αυτοί που μπορούν ολοκληρωτικά να εγκαταλείψουν προκαταλήψεις και προκαθορισμένες ιδέες.

Μόνο λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν πότε πρέπει να παρατηρούν, να αποδεικνύουν ή αναπαράγουν ένα γεγονός, που μπορούν να θέσουν τους εαυτούς τους σε μια κατάσταση τέλειας ισορροπίας χωρίς προκαταλήψεις και να πουν στους εαυτούς τους "εδώ είμαι και παρουσιάζομαι με τις δικές μου ικανότητες της παρατήρησης και της σύγκρισης. Μέχρι αυτή τη στιγμή τίποτα δεν παρατήρησα μέσα μου, τίποτα δεν είδα, τίποτα δεν άκουσα, τίποτα δεν γνώρισα είμαι ένα παιδί στραμένο στην Ανατολή με απλωμένα χέρια για όλα τα πράγματα και με έφεση να δεχθώ και να κατανοήσω τις σκέψεις που οι ικανότητες και αισθήσεις μου μπορούν να δεχθούν και να καταδείξουν σε μένα".

Αυτή η δυσκολία της αποδέσμευσης κάποιου απ' τον παλιό του εαυτό και της γέννησης του στην Ανατολή όλων των νέων άξιων πραγμάτων χωρίς αμφιβολίες, καθυστερήσεις, ήταν πάντα μια από τις πρωταρχικές αναστολές νέων αληθειών, ανακαλύψεων και υψηλών επιτευγμάτων. Οι ανταμοιβές για τους πρωτοπόρους μας των προηγούμενων γενιών ήταν φοβερές καταδιώξεις για τις αλήθειες που προσπάθησαν να καλλιεργήσουν.

Σ' αυτή την λαμπρή ανατολή του 20ου αιώνα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Είμαστε σε ελευθερία σκέψης και ελεύθεροι να προωθήσουμε επίσημα τις αλήθειες αυτές που είναι μεταφρασμένες σε νόμους που είναι αιώνιοι και ευλογημένοι. Παρόλα αυτά η επιρροή προκατασκευασμένων ιδεών και προκαταλήψεων, λυπάμαι που το αναφέρω, είναι πολύ μακριά απ' το να εξαλειφθεί ακόμη και στις μέρες μας.

Στην πραγματικότητα η ιατρική δουλεύει με υποθέσεις. Οι ιατρικές θεραπείες πάντα περιστρέφονταν γύρω από δύο αντίθετες παραδοχές. Η πρώτη υπόθεση λέει ότι η ασθένεια οφείλεται σε μια τυχαία εξωτερική επιρροή, έναν εξωγενή παράγοντα όπως λένε. Η επιρροή πρέπει πρώτα να αναγνωρισθεί μέσα από κάποια ανάλυση και μετά να καταπολεμηθεί ή να καταπιεστεί. Η δεύτερη υπόθεση λέει ότι η ασθένεια είναι η έκφραση της εσωτερικής ή ενδογενούς δραστηριότητας, σε σύνδεση με τον συνδυασμό των καταστάσεων (επιρροών) της ζωής. Θα μπορούσε να εξηγηθεί σαν μια προσπάθεια προσαρμογής σε δύσκολες καταστάσεις και ο ρόλος του γιατρού να κάνει ότι μπορεί να διευκολύνει και να υποστηρίξει την προσπάθεια αυτή.

Στην αρχαιότητα, Ινδία, Κίνα και Ιπποκράτης εφάρμοσαν την συνθετική (ολιστική) ιατρική: εξελίχθηκε και την χρησιμοποίησαν οι βιταλιστές, καθώς μετά και ο S. Hahnemann.

Η αναλυτική ιατρική αφού έγινε πράξη στους αρχαιότερους χρόνους υποστηρίχθηκε ορθολογιστικά απ' τον Γαληνό, τον Παράκελσο και συνεχίστηκε απ' τους Άραβες. Στη σύγχρονη εποχή αναλάβανε γιατροί όπως ο Bichat, ο Broussais κ.ά. και τελειοποιήθηκε την εποχή του Pasteur απ' την οποία μόλις περάσαμε.

Ο σκοπός της ιατρικής δεν είναι μονό να θεραπεύσει αλλά και να μειώσει το υποφέρειν, και να προσπαθήσει να επιμηκύνει την ζωή όσο το δυνατόν περισσότερο. Όλες οι παρατηρήσεις, οι εμπειρίες, οι θεωρίες, οι πρακτικές που δεν αποσκοπούν σ’αυτό τον σκοπό είναι μάταιες και ανεπιτυχείς.

Και επειδή μερικοί κυνικά παρουσιάσαμε την ιατρική σα γνώση νοσηρών φαινομένων χωρίς καμιά χρήσιμη εφαρμογή ένα καθαρά διανοητικό απόσταγμα όπως το γεγονός της ονομασίας των αστέρων ή της ονομαστικής καταμέτρησης των φαραώ, δεν είναι υπερβολή να ισχυρισθώ ότι ο ιατρός που η ονομασία του ετυμολογικά είναι συνυφασμένη με την ιδέα του μέσου "διαμέσου" είναι ο διαπραγματευτής του τι πρέπει να γίνει για να βοηθηθεί ο ασθενής. Αυτός είναι πράγματι που πρέπει να ενδιαφέρεται για τον ασθενή.

Το να φροντίζεις έναν ασθενή σημαίνει να τον βάζεις σε φυσικές και τεχνητές συνθήκες ζωής βοηθώντας τον να έχει μια ευνοϊκή εξέλιξη. Αλλά αν και οι ιατρικές επιστήμες φαίνεται να είναι πολύπλευρες και ακριβείς, η κάθε μία στη δική της σφαίρα, παρόλα αυτά η ιατρική όπως την καταλαβαίνουμε σαν την τέχνη, του "φροντίζειν" αποδεικνύεται ότι είναι φτωχή και αβέβαιη. Η λυπηρή αναποτελεσματικότητα της ιατρικής γίνεται ορατή όταν αντιμετωπίζει έναν μεγάλο αριθμό από πρακτικά προβλήματα και μπορούμε να πούμε πρακτικά σε κάθε περίπτωση ότι ο τρόπος ενέργειας δεν μπορεί να δικαιολογηθεί με νόμους επαρκώς αναγνωρισμένους τόσο ώστε όλοι οι εκπαιδευμένοι στην τέχνη τους γιατροί να μπορούν να συμφωνήσουν. Κάποιος μπορεί ίσως να είναι σίγουρος ότι εάν είχαμε αφήσει την αρρώστια μόνη της η εξέλιξη δεν θα ήταν τόσο ευνοϊκή όσο είναι με τα μέσα που διαθέτουμε. Έτσι στο όνομα και μόνο των αποτελεσμάτων μια μέθοδος έγινε ικανή να υποστηρίξει τον ευατό της π.χ. η "προσδοκούσα" μέθοδος που αποτελείται απλά από μια αναμονή απραξίας με δεμένα τα χέρια ακόμη και σε περιπτώσεις όπως παραμορφωτικό ρευματισμό, αρθρίτιδα, παράλυση, πονοκεφάλους ή οστρακιά - με μια λέξη σε αναρίθμητες περιπτώσεις της καθημερινής πρακτικής ενός γιατρού.

Ποιες είναι οι θετικές ενδείξεις που θα έπρεπε να προσδοκούμε από την ιατρική; Ποιες είναι στην πραγματικότητα οι ωφέλειες που έχουμε από τις παρεμβάσεις αυτής της επιστήμης; Οι υποδείξεις του κάθε γιατρού συνάγονται από την προσωπική του αντίληψη. Δεν υπάρχει κριτήριο που να συγκεντρώνει την ενιαία και αποτελεσματικότερη μέθοδο παρέμβασης, δεν υπάρχει διαδικασία που ευθύς εξ αρχής να μην δημιουργεί την παραμικρή αμφιβολία. Σε αυτό το χώρο είναι τόσο εμφανής η αδυναμία να δημιουργηθούν αυστηροί κανόνες, που οι θεραπευτικές μέθοδοι, ο ανώτατος σκοπός της ιατρικής επιστήμης, σπάνια διδάσκονται στις πανεπιστημιακές σχολές, επειδή δε θα ήταν δίκαιο να αποκαλεί κανείς έτσι τα φαρμακολογικά στοιχεία που περιλαμβάνονται στα προγράμματα των πανεπιστημίων και που έχουν αυτό τον τίτλο, και που συνήθως περιφρονητικά θεωρούνται μηδαμινής σημασίας. Επιπλέον η φροντίδα για τη μετάδοση στους υποψηφίους, των γνώσεων ή του σκεπτικισμού, της ελπίδας ή της αποθάρρυνσης, επαφίεται εξ ολοκλήρου στις αποτυχίες που θα προκύψουν στη διάρκεια της πρακτικής τους εξάσκησης.

Κατά συνέπεια η ιατρική πρακτική που υπάρχει σήμερα δεν έχει τίποτα από μια επιστήμη που θα μπορούσε να τυποποιηθεί κατά κάποιο τρόπο και να μεταδοθεί. Είναι μια τέχνη που τελειοποιεί ή παραμελεί ο καθένας ξεχωριστά με περισσότερη ή λιγότερη τύχη ή αποτελεσματικότητα.

Αν κανείς αναλογισθεί όλους αυτούς τους αιώνες που πέρασαν και στη διάρκεια των οποίων η ιατρική εξασκήθηκε από τόσους πολλούς γιατρούς, από εκατομμύρια ευφυείς ανθρώπους που αφιέρωσαν το ταλέντο τους και την ενέργεια τους στην πρόοδο της και την τελειοποίηση της, θα πρέπει κανείς να αναγνωρίσει με ταπεινοφροσύνη πως η ιατρική έχει κατά κάποιο τρόπο μετατρέψει την ουσιαστική όψη της αρρώστιας, δεν έχει τροποποιήσει παρά ελάχιστα τις συνθήκες που προδιαθέτουν στην αρρώστια, δηλ. αυτό που λέμε νοσηρότητα του κάθε ατόμου.

Ωστόσο ας μην είμαστε αντιφατικοί, και παραγνωρίζουμε την υγιεινή που αδιαφιλονίκητα είναι δραστικότατη στις επιδημίες.

Οι τιμητικές διακρίσεις επίσης οφείλονται στην πρόοδο της χειρουργικής, αλλά παρά το κόστος που μπορεί να υπάρξει στην αυτοεκτίμηση θα πρέπει να αναγνωρίσουμε και πάλι, όσο απογοητευτικό κι αν είναι, το γεγονός πως παρά τις πολλές ανακαλύψεις, που με υπερηφάνεια διαδηλώνονται και καταχωρούνται κάθε χρόνο, οι ασθένειες που εμφανίζονται στον άνθρωπο δεν έχουν ελαττωθεί παρά ελάχιστα, ως προς τη συχνότητα τους και την ένταση από τους αρχαίους χρόνους.

Ποιος θα μπορούσε να επιβεβαιώσει πως δεν έχουν αυξηθεί; Αντίθετα, απ' ότι φαίνεται το κάθε βήμα προόδου της ιατρικής δεν κάνει άλλο παρά να μετακινεί το κακό από το ένα σημείο στο άλλο.

Παρόλο που ο όλεθρος της ευλογιάς έχει μειωθεί, ο καρκίνος και η φυματίωση έχουν αυξηθεί αισθητά, και αυτή η αλλαγή των βαθμίδων δεν θα πρέπει να αποδοθεί σε απλή σύμπτωση. Ενώ θεωρούμε την υγιεινή και τη χειρουργική ως ειδικές και συμπληρωματικές μεθόδους της ιατρικής, και θεωρούνται θεραπευτικές για τον πόνο, θα πρέπει ταπεινά να παραδεχθούμε την ανεπάρκεια της και την απουσία κάθε κριτηρίου!

Στέλνοντας ένα περιστατικό γαστρίτιδος ή φυματίωσης σε 100 γιατρούς - επιλεγμένους από τους πιο αναγνωρισμένους και φημισμένους - κι έπειτα συγκρίνοντας τις προτεινόμενες θεραπευτικές μεθόδους, θα πρέπει σίγουρα να επιβεβαιώσουμε αυτή την έλλειψη της ενότητας που εμποδίζει με απόλυτο τρόπο, την ιατρική να γίνει επιστήμη.

Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχουν πραγματικά εντυπωσιακά και ωφέλιμα αποτελέσματα από την ιατρική παρέμβαση.

Θα μπορούσε ίσως κάποιος να φέρει αντίρρηση, λέγοντας πως η φθίσις είναι μία νόσος όπου ο γιατρός είναι μάλλον αδύναμος να παρέμβει, σε αντίθεση με τη σύφιλη που υπόκειται σε μια λεγόμενη "ειδική" θεραπεία. Ας σκεφθούμε τι γίνεται με τη σύφιλη σε κείνους τους λαούς όπου δεν γίνεται καμιά απολύτως θεραπευτική αγωγή, όπως στους Αφρικανικούς λαούς, κι έπειτα ας συγκρίνουμε αυτή τη μάλλον ήπια εξέλιξη ως προς τη συχνότητα με τη δική μας της νευροτροπικής μορφής, δηλ. των προσβολών του νευρικού συστήματος, αποτέλεσμα της εντατικής και τελειοποιημένης θεραπείας που προκαλεί τη μετανάστευση του τρεπονήματος δηλαδή του βακτηριδίου της σύφιλης προς τα νευρικά κέντρα. Τίποτε απ' όλα αυτά δεν είναι θετικό για την "λεγόμενη ιατρική επιστήμη".

Όντως, ο Bergson ως φιλόσοφος διευκρινίζει ξεκάθαρα ως ποιο σημείο η ζωή είναι πέρα από τη δική μας αντίληψη, ότι οι λογικές και οι επιστημονικές διαδικασίες εξ ολοκλήρου κατευθύνονται προς τα άκρα, έτσι που η ζωή ποτέ δε θα γίνει αντικείμενο επιστήμης.

Όμως η ιατρική ασχολείται μονίμως και άμεσα με τη ζωή και όλες της τις εκδηλώσεις. Θα πρέπει να έχουμε το θάρρος να δεχθούμε πως η ιατρική ως επιστήμη δεν έχει προχωρήσει περισσότερο στη σημερινή εποχή, απ' ότι η χημεία πριν τον Lavoisier, ωστόσο υπάρχει μια μεγάλη διαφορά, η χημεία εκείνο τον καιρό μπορούσε να κατανοήσει το αντικείμενο της, την ύλη, πιο εύκολα απ' ότι η ιατρική το δικό της που είναι η ζωή. Η ιατρική επιστήμη ως επιστήμη και μόνο δεν είναι παρά μια πενιχρή βοήθεια προς τον άρρωστο και όλοι εκείνοι που υποφέρουν προσβεβλημένοι από κάποια χρόνια νόσο έχουν ζήσει αυτή την εμπειρία και τη γνωρίζουν καλά.

Η ιατρική παραμένει ως εκ τούτου μια θεατρική ερμηνεία, μια τέχνη υπό το θεσμό της οποίας παίζει τον πιο περίοπτο ρόλο.

Ο λόγος των εκπληκτικά διαφοροποιημένων θεωριών που διαδέχονται η μία την άλλη στην ιστορία της ιατρικής, είναι η ολοκληρωτική απουσία μιας σταθερής βάσης και ιδιαίτερα η απόλυτη άγνοια της ζωής επάνω στην οποία εργάζονται οι γιατροί.

Έτσι λοιπόν όλα τα παραπλανητικά δόγματα που κατασκευάσθηκαν στο πέρασμα των αιώνων έλκονται γύρω από δύο αντίθετες έννοιες που καθορίζουν τη νόσο, και που είναι οι δύο πόλοι της ιατρικής.

Στην ιστορία της ιατρικής, οι δύο αυτές τάσεις μπορεί να σχετίζονται με τον Ιπποκράτη και το Γαληνό. Ωστόσο δε θα πρέπει κανείς να συμπεραίνει, ότι ο Ιπποκράτης ήταν αποκλειστικά εμποτισμένος με την ολιστικότητα της φυσικής ιατρικής ή ότι ο Γαληνός ήταν ολοκληρωτικά αποστερημένος από αυτή, αλλά η σημαντική διαφορά ιδεών που παρατηρείται σ' αυτούς τους δύο συγγραφείς οδηγεί ουσιαστικά σε μια απόκλιση, όσο αφορά το ζωτικό αυτό ερώτημα.

Με την επιφύλαξη αυτή θα μπορούσαμε να δώσουμε το όνομα του "γαληνισμού" στην ιδέα όπου η αρρώστεια είναι το αποτέλεσμα μιας εξωτερικής αιτίας και επιδιώκεται η θεραπεία μειώνοντας τις συνέπειες, παρεμποδίζοντας και παρακωλύοντας την εκδήλωση, ενώ ταυτόχρονα αντικρούεται και καταστέλεται η αιτία.

Αν, για παράδειγμα, ένας ασθενής έχει πυρετό, ο γαληνιστής γιατρός θα παρατηρούσε πως ο πυρετός οφείλεται σε μόλυνση των αμυγδαλών. Θα υπέθετε πως το παθογόνο μικρόβιο εισήχθη τυχαία από κάποια μολυσματική νόσο και εγκαταστάθηκε στο φάρυγγα χάριν ίσως κάποιου ερεθισμού ή τοπικού ψύχους.

Αν οι αμυγδαλές είναι κατά συνήθεια διογκωμένες θα συστήσει αφαίρεση, ενώ ταυτόχρονα θα δώσει συνταγή για αντιθερμικά ώστε να σταματήσει ο πυρετός, όπως αντιπυρετικά, κινίνη κ.ά. ικανά να παρεμποδίσουν την υπερπαραγωγή της ζωικής θερμοκρασίας από τον οργανισμό.

Αν, εξ αιτίας του ερεθισμένου λαιμού, ο ασθενής χάσει την όρεξη του, θα του έδινε συνταγή για δηκτικές ουσίες που καίγοντας τη βλεννώδη γαστρική μεμβράνη, θα τον ανάγκαζαν να περάσει περισσότερη τροφή από τη βλεννώδη μεμβράνη ώστε να καθαρισθεί μηχανικά το στομάχι του, θα εκμεταλλευόταν αυτές τις περιστάσεις για να γεμίσει τον ασθενή του με κρέας. Αυτός είναι καθαρός γαληνισμός. Ο γιατρός θεωρεί τον εαυτό του πολεμιστή που πολεμά την παθολογική αιτία με το medicamentous armamentarium (ιατρικό οπλοστάσιο).

Για κάθε παθολογική εκδήλωση αναζητά την τυχαία αιτία και όλες του οι προσπάθειες εστιάζονται στο να την εξουδετερώσει. Ο τρόπος της σκέψης του παραμένει αναλυτικός και τοπικός. Χάνει τη μάχη του με τον οργανισμό και την ανεξαρτησία των οργάνων, προκειμένου να σκεφθεί αποκλειστικά εκείνα τα μέρη που δέχθηκαν την επίθεση της νόσου.

Γι' αυτόν, η θεραπεία είναι να εμποδισθεί η ανάπτυξη της νόσου και στο σημείο ακριβώς όπου εκδηλώνεται. Ο στόχος του είναι να καταπνίξει τα εξωτερικά συμπτώματα μέσω παρεμβάσεων αντίθετης επιρροής. Πέρα από αυτό θεωρεί τον ανθρώπινο ζωντανό οργανισμό σαν ένα πεδίο μάχης για μια παθογόνο αιτία εξωτερικής προελεύσεως και τις θεραπευτικές μεθόδους που είναι στη διάθεση του. Καθώς ο βαθύς μηχανισμός της ζωής εξακολουθεί να του είναι άγνωστος, στρέφεται αποκλειστικά στην άμεση αιτία των συμπτωμάτων.

Από μόνη της αυτή η αιτία που πολεμά του φαίνεται πως είναι το συγκεκριμένο στοιχείο της κατάστασης. Αφήνει τον εαυτό του να οδηγηθεί από αυτό το αιτιολογικό ιδεώδες, την πιθανή θεωρητική αιτία της νόσου, αιτιολογικό ιδεώδες που θα μπορούσε να είναι πολύ παραπλανητικό εκεί όπου η εικόνα του δεν είναι τόσο αδύναμη. Α! μα η υπερηφάνεια της αυτολεγόμενης επιστημονικής ιατρικής έχει παρόλ' αυτά κάθε λόγο να πτοηθεί όταν θεραπεύει αυτό που υποτίθεται πως είναι η αιτία, η αποτελεσματική αιτία, η πραγματική, άμεσα πρωτογενής αιτία!! Τι γνωρίζει για τις αιτίες αυτές;

Το μικρόβιο της ευλογιάς είναι άγνωστο, το μικρόβιο της λύσσας είναι άγνωστο, όπως επίσης κι εκείνα του έρπητα και του πολύμορφου ερυθήματος. Και ποιος προσποιείται πως γνωρίζει το μικρόβιο του καρκίνου, της ιλαράς, της παρωτίτιδος, ή της ληθαργικής εγκεφαλίτιδος;

Διαβάστε το γαλλικό βιβλίο του Dr. Allendy (Dr. R. Allendy - Orientation des Idees Medicales - Paris 1929) στο Προσανατολισμός Ιατρικών Σκέψεων όπου αυτή η διάλεξη είναι εν μέρει βασισμένη και δυστυχώς θα διαπαιδαγωγηθείτε από τους ισχυρισμούς της εγκυρότητας των θεωριών για τα βακτηρίδια και τις παστεριώσεις.

Ας αφήσουμε όμως τα βακτηρίδια κι ας πάμε στην αντίθετη τάση, όπου με την ίδια επιφύλαξη μπορούμε να αποκαλέσουμε "ιπποκρατισμό". Ο στόχος εκεί δεν είναι να αποδοθεί η ασθένεια σε μια τυχαία αιτία αλλά μάλλον να την τοποθετήσει σε μια διαδοχή περιστάσεων, εμμένοντας στην ίδια τη ζωή του ασθενούς. Εδώ η τάση του γιατρού είναι να βλέπει στο μικρόβιο το μεσουράνημα μιας προηγούμενης διαδικασίας εξέλιξης μιας λανθάνουσας συγκρουόμενης φύσης και αναμένει αργά ή γρήγορα να οδηγηθεί σε μια σειρά συμπτωμάτων και παθολογικών καταστάσεων.

Με άλλα λόγια, θα αντικαθιστούσε την ιδέα της τύχης και της συμπτωματικής αιτίας με την ιδέα της τακτικής αιτιοκρατίας σύμφωνα με την οποία το μικρόβιο διεισδύει στη σωστή θέση σα φυσιολογικός δεσμός μιας αλυσίδας γεγονότων.

Στην περίπτωση της αμυγδαλίτιδας που αναφέρθηκε παραπάνω, θα πίστευε πως οφείλεται στην ιδιαίτερη αδυναμία του λεμφοειδούς σε σχέση με άλλες παρόμοιες εκδηλώσεις (ιδιαίτερα της σκωληκοειδίτιδος) και τη γενική κατάσταση, λεμφατικά, χοιραδικά.

Αντί να απομονώσει μια συγκεκριμένη περίπτωση με την ανάλυση, θα πάρει μια γενική εικόνα, πασχίζοντας να συνδέσει το κάθε γεγονός με τους πιο κοινούς ορισμούς. Με αυτό τον τρόπο η αμυγδαλίτιδα θα του φαινόταν όχι σα μια μεμονωμένη νόσος, αλλά σαν ένα ιδιόμορφο επεισόδιο στη ροή των πραγμάτων και θα απέδιδε την εκδήλωση του σε μια περιστασιακή υποχώρηση της άμυνας του οργανισμού (υπερένταση, κρυάδες) παρά σε κάποια λοιμογόνο δράση του υπό ερώτηση μικροβίου.

Αντί να εξετάσει την εκρίζωση των υπερτροφικών αμυγδαλών, ο γιατρός θα ζυγίσει τις πιθανότητες φυσικής ανάταξης και θα δώσει φάρμακα που θα βοηθήσουν σ' αυτή τη διαδικασία. Αν πρόκειται για σοβαρή υπετροφία ή άλλες καταστάσεις που θα κάνουν την παρουσία των αμυγδαλών επικίνδυνη (τοπικός ερεθισμός, αποσύνθεση...) είναι υποχρεωμένος να καταφύγει σε χειρουργική επέμβαση, αλλά για κανένα λόγο δε θα θεωρήσει πως το έργο του τελείωσε ούτε πως η θεραπεία ολοκληρώθηκε παρά θα λάβει υπόψη του την πιθανότητα αντισταθμιστικής αντίδρασης κάποιου άλλου λεμφικού τομέα της ανθρώπινης οικονομίας. Έτσι γι' αυτόν οι προσβεβλημένες αμυγδαλές είναι η προειδοποίηση ενός άρρωστου οργανισμού που επέλεξε περιστασιακά αυτή την εξωτερική εκδήλωση έτσι που ολόκληρος ο οργανισμός θα πρέπει να επανέλθει στη φυσική του κατάσταση, έστω κι αν το σημείο που ενήργησε σα βαλβίδα ασφαλείας έχει αναμφίβολα θεραπευθεί.

Επιπλέον στην διάρκεια ακριβώς του οξέως επεισοδίου, φροντίζει ώστε για κανένα λόγο να μην καταστείλει τις αντιδράσεις του οργανισμού, ιδιαίτερα τον πυρετό, και θα αποφύγει να δώσειαντιπυρετικά. Αν αργότερα διαπιστώσει πως ο ασθενής χάνει την όρεξη του, προσπαθεί μάλλον να τον αποτοξινώσει με μια ελαφρά μη τοξική δίαιτα, ανάπαυση, καθαρό αέρα, ήλιο ακόμα και με νηστεία που θα ταυτίζεται περισσότερο με τη γραμμή της φυσικής αντίδρασης παρά με την υπερβολική κατανάλωσε τροφής που θα έχει τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Τα ιατρικά παρασκευάσματα που θα προταθούν θα επιλεγούν βάσει μιας τελείως διαφορετικής αρχής - εκείνης της ολότητας των συμπτωμάτων - κι όχι βάσει εκείνων που απλά σχετίζονται με τον εντοπισμό του νοσήματος. Η νόσος, όπως είπα και πριν είναι το σύνθετο αποτέλεσμα μιας εξ ολοκλήρου βιολογικής εκδήλωσης. Αυτή είναι η ιπποκρατική τακτική.

Χωρίς αμφιβολία στην πρακτική εφαρμογή ένας έμπειρος γιατρός ποτέ δεν υιοθετεί μια μονομερή τακτική και η διάκριση που κάναμε τώρα μόλις αναφέρεται μάλλον σε μια γενική κατεύθυνση σκέψεων παρά σε μια θετικά αντιτιθέμενη τεχνική. Όπως και να είναι όμως η ιπποκρατική αντιμετώπιση διαφέρει από τη γαληνική εφ' όσον είναι ενωτική, συνθετική, γενική και όχι τοπική προεκτείνεται όχι μόνο στην παρούσα κατάσταση του οργανισμού αλλά σε ολόκληρο το ιστορικό του μέσα στο χρόνο.

Ο σκοπός είναι να γίνει προσπάθεια ώστε να δοθεί έμφαση στα μέσα της άμυνας του οργανισμού παρά στον έλεγχο τους, ανακαλύπτοντας σ' αυτά ένα σκοπό θεραπευτικό. Είναι στ' αλήθεια ο ιπποκρατικός γιατρός εκείνος που βοηθό τον άρρωστο οργανισμό πασχίζοντας να τον θεραπεύσει. Είναι στην πραγματικότητα ο μέσος ή ενδιάμεσος παράγοντας από την άποψη της ετυμολογίας της λέξης medicus.

Οι δύο πόλοι της ιατρικής μπορούν τότε πραγματικά να συνοψισθούν ως δύο μεγάλες τάσεις: Η αναλυτική και η συνθετική, και οι επιστήμες ανέκαθεν προόδευαν μέσα από ένα συνεχώς εναλλασσόμενο εσωτερικό παιχνίδι εκείνων των δύο τάσεων. •

Στον 20ο αιώνα της προόδου, όπου αναλυτική ιατρική έχει φθάσει στο μεσουράνημά της το κάθε τι ανατέμνεται και αναλύεται σε βάθος, η εξειδίκευση είναι σε πλήρη άνθηση, ο καθένας εκπαιδεύεται στη μελέτη ενός τμήματος του οργανισμού, και στη θερα-πεία αυτού (του τμήματος). Το αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, παρ' όλο που είναι προφανώς θετικό, είναι παρ' όλ' αυτά αμελητέο, (παρά τις τόσες προσπάθειες, τόσων λαμπρών επιστημόνων), ώστε πραγματικά έχουμε το δικαίωμα να είμαστε απογοητευμένοι. Απ' την άλλη μεριά, ο συνθετικός τρόπος σκέψης, παρά την αντίδραση που αντιμετωπίζει, αξίζει να διερευνηθεί συστηματικά, σε σχέση με τα αναμενόμενα αποτελέσματα.

Είναι προφανές ότι αν η ασθένεια παριστά την προσπάθεια της φύσης, να αμυνθεί (απέναντι στην νοσογόνο παρά-γοντα), τότε το μόνο καθήκον του γιατρού συνίσταται, στην υποβοήθηση της φύσης, ενισχύοντας τους φυσικούς αμυντικούς μηχανισμούς, με όποιον τρόπο διαθέτει.

Σ' αυτό το πνεύμα ο Ιπποκράτης, διαμόρφωσε τον πρώτο νόμο της Ιατρικής: «... δια τα όμοια νούσος γίνεται και δια τα όμοια προσφερόμενα εκ νοσευόντων υγιαίνονται...» (από το «Περί τόπων και άνθρωπος»). Σ' αυτόν ακριβώς τον νόμο στηρίζεται η Ομοιοπαθητική.

To VERATRUM π.χ. είναι καθαρτικό φάρμακο που προκαλεί εμετούς και κρύους ιδρώτες. Ο Ιπποκράτης το 'δώσε σ' έναν ασθενή, που είχε αυτά τα συμπτώματα και τον θεράπευσε. Αυτό ήταν εκείνο που τον έκανε να διατυπώσει τον παρακάτω νόμο.

Ο Γαληνός αντιθέτως, εγκατέλειψε το νόμο αυτό, και επέβαλε την φημισμένη "μέθοδο των αντιθέτων", υποστηρίζοντας ότι η ασθένεια, πρέπει να καταπολεμάται με φάρμακα, αντίθετα προς τον "χαρακτήρα" της νόσου.

Η σημασία αυτής της διάστασης, είναι δύσκολο να εκτιμηθεί. Αναπαριστά με τον καλύτερο τρόπο, την αντίθεση - τους δύο αντίθετους πόλους - στην ιατρική σκέψη, και όλες οι διαφωνίες που καταγράφησαν έκτοτε, ιχνηλατούνται σ' αυτή ακριβώς την σύγκριση των δύο αυτών συστημάτων.

Δεν έχω χρόνο να αναφερθώ στους σπαγυριστές γιατρούς, των οποίων ο κύριος εκπρόσωπος είναι ο Ελβετός Παράκελσος. Αυτοί πήραν την ιδέα του Ιπποκράτη και την εφάρμοσαν πρακτικά και με επιτυχία στη θεραπεία νόσων. Υποστηρίζεται ότι σκοπός τους, ήταν να μπορέσουν να "βγάλουν την πεμπτουσία", εκείνο που τότε εθεωρείτο η ψυχή των φαρμάκων, κάτι σχετικά άυλο, όχι μια χημική μάζα. Η παρασκευή των φαρμάκων αυτών ήταν χρονοβόρα και περίπλοκη. Η προσπάθεια τους ήταν να απε-λευθερώσουν τις ιδιότητες των φαρμάκων, να το "δυναμοποιήσουν" όπως λέμε στην ομοιοπαθητική σήμερα.

Ο θεραπευτικός παράγοντας, κατά τον Παράκελσο, δεν δρα μέσω της ποσότητας της ύλης του, αλλά μέσω της "αόρατης δύναμης" την οποία διεγείρει.

Ενώ στην αναλυτική θεώρηση ο ιατρός καταγίνεται στο να καταπολεμήσει τοπικά την υποτιθέμενη αιτία του προβλήματος, αντιθέτως ο ιατρός με την συνθετική σκέψη αναζητά την υποστήριξη του οργανισμού ως σύνολο, θεραπεύει την γενική κατάσταση του ασθενούς.

Στο τέλος του 18ου αιώνα (περί το 1796) ο Samuel Hahneman εξέδωσε μια εργασία με τίτλο: "Δοκίμια επί μιας νέας αρχής, για την επιβεβαίωση της θεραπευτικής δράσης των φαρμάκων, και μερική επανεξέταση της ήδη υπάρχουσας αρχής". Ετσι προκήρυξε ένα μοναδικό, ζωτικής σημασίας δόγμα, καθώς επέζησε και εξελίχθηκε έκτοτε, παρά τις απίστευτες χωρίς προηγούμενο στην ιστορία της ιατρικής, κατηγορίες. Εκείνη λοιπόν την περίοδο αυτή η περίεργη και παράξενη (από πρώτη άποψη) ιατρική, η ομοιοπαθητική, απογειώθηκε και έκτοτε η "συνθετική ιατρική" παρουσίασε πολλές θεραπείες.

Πρέπει να επισημάνουμε ότι ο Hahnemann ήταν ένα από τους πρώτους που κατέδειξαν την αρχέγονη σημασία της αντίληψης το "έδαφος" - οργανισμού. Eίπε: "Αρρωσταίνουμε, μόνο τότε, όταν ο οργανισμός είναι προδιατεθημένος, και αφού έρθει σε επαφή με τον νοσογόνο παράγοντα".

Και πάλι εδώ, σε συμφωνία με τον Παράκελσο, υπάρχει ένας και μόνος κανόνας της ιατρικής, για όλες τις ασθένειες, ο νόμος των ομοίων, αλλά πάρα πολλά πιθανά φάρμακα για την κάθε νόσο, γιατί ο αριθμός των κλινικών εικόνων της κάθε νόσου, είναι πολύ μεγάλος. Αν και πολλοί είχαν αναφερθεί σ' αυτόν τον θεραπευτικό νόμο, μόνο ο Hahnemann είχε τη διανοητική δύναμη να γενικεύσει τον νόμο των ομοίων και να την αναδείξει στον πιο σημαντικό κανόνα της ιατρικής: κανείς ποτέ πριν απ' αυτόν δεν σκέφτηκε να τον εγκαθιδρύσει πάνω στην στέρεα βάση της τοξι-κολογικής μελέτης κάθε φαρμάκου, και κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε πριν απ' αυτόν, με τέτοια αυστηρότητα και απλότητα, τη συμπτωματολογική σύνθεση των ιατρικών περιστατικών.

Ο Δρ. Dufresne, ομοιοπαθητικός γιατρός στη Γενεύη, πριν 100 χρόνια είπε "Η θεραπευτική σύμφωνα με τις σχολές της Ιατρικής είναι ένα αχανές, ανόμοιο και ανώμαλο πεδίο, καλλιεργημένο σε κάποια μέρη, αλλά ακαλλιέργητο στα πιο πολλά, εξερευνημένο και παντού εμφανίζει τα σημάδια της παρουσίας του ανθρώπου. Κανείς όμως πριν τον Hahnemann δεν μπόρεσε να ανοίξει μιά λεωφόρο".

Χωρίς σταθερά σημεία, χωρίς σίγουρους προσανατολισμούς, οι μεγαλύτεροι γιατροί μπόρεσαν μόνο να βρουν μονοπάτια που λίγο-πολύ, γρήγορα τα έσβησε ο χρόνος. Ο Hahnemann πήγε πάρα πέρα. Εδωσε ένα πλήρες και κανονικό περίγραμμα και κατεύθυνση, άνοιξε δρόμο. Αλλά δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί ότι παρά τη δύναμη της μεγαλοφυίας του, και την ακούραστη ενεργητικότητα του, παρά τη βοήθεια και συνεργασία των άρτια καταρτισμένων και εργατικών μαθητών του, ο δρόμος είναι ακόμα δύσκολος και το ταξίδι επίπονο.

Η δυσκολία αυτή είναι η κύρια αιτία της βραδύτητας στην πρόοδο μας, αλλά αποκαρδιώνεται ο επιστήμονας από τις δυσκολίες; Αφήνει το σίγουρο δρόμο για να χαθεί χωρίς προσανατολισμό, πηγαίνοντας όπου τον βγάλει η τύχη; Μπορεί να το κάνει αυτό όταν το αποτέλεσμα ίσως φέρει το θάνατο του συνανθρώπου του; Όχι βέβαια, ιδίως αν διαθέτει το Ομοιοπαθητικό οπλοστάσιο".

Στην Ομοιοπαθητική κυριαρχεί απόλυτα η συνθετική σκέψη. Έτσι, ένα σύστημα με κενές και ανόητες αφετηρίες, μια μέθοδος χωρίς σοβαρή βάση,που βρίσκεται μόνο στη φαντασία και δεν στηρίζεται σε σταθερές αρχές, δεν μπορεί να επιβιώσει 140 χρόνια (το κείμενο γράφτηκε το 1938), αντέχοντας τον εξοστρακισμό των αντιπάλων.

Κέρδισε την αγάπη όλων των εθνών, αλλά αν πρόκειται να ζήσει η Ομοιοπαθητική, αν σώζει αρρώστους όπου οι άλλες θεραπείες φαίνονται ανίκανες, αν σημειώνει τόσες επιτυχίες στην Κτηνιατρική, είναι γιατί κατέχει ακλόνητα θεμέλια, βασίζεται σε φυσικούς νόμους και εκεί, κύριοι βρίσκεται η αληθινή δύναμη της, το μυστικό της θεραπείας. Το χρυσό κλειδί της υγείας και όχι θανάτου, χαρά και ανακούφιση και όχι πόνος και θλίψη.

Περισσότεροι από 10.000 γιατροί ασκούν Ομοιοπαθητική. Οι κυβερνήσεις του Μεξικού και της Βραζιλίας την αναγνωρίζουν επίσημα και από το 1928 η Γερμανία έχει έδρα Ομοιοπαθητικής στο πανεπιστήμιο του Βερολίνου. Στην Αγγλία λειτουργούν 15 ομοιοπαθητικά νοσοκομεία. Το 1932 στο νοσοκομείο του Ρίο εξετάσθηκαν 70.000 άρρωστοι. Πάνω από 50.000 ομοιοπαθητικές εξετάσεις δίνονται δωρεάν στην Γαλλία κάθε χρόνο. Το 1931 στο ομοιοπαθητικό νοσοκομείο του Λένιγκραντ εξετάστηκαν 100.000 ασθενείς. Εδώ πρέπει να θυμηθούμε την αναβάθμιση που κέρδισε η Ομοιοπα-θητική με τα Διεθνή Συνέδρια της που οργανώνονται με την κάλυψη της Διεθνούς Ομοιοπαθητικής Ένωσης. Εξοχες εκδηλώσεις έχουν γίνει στα πιο υπέροχα μέρη στο Λονδίνο, Ρώμη, Παρίσι, Μαδρίτη, Μεξικό κ.λ.π. υπό την αιγίδα του πρίγκηπα της Ουαλίας, του προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, του πρώην προέδρου της Ισπανικής Δημοκρατίας κ.ά.

Όπως βλέπετε η Ομοιοπαθητική δεν είναι απλώς η εφαρμογή του Νόμου των Ομοίων μέσω των καταλλήλων φαρμάκων ή της ελάχιστης δόσης. Είναι μία μέθοδος που απαιτεί μια συγκεκριμένη νοητική στάση και διαφέρει αρκετά από την μέθοδο που διδάσκεται στις ιατρικές σχολές. Γι' αυτό είναι απαραίτητο και χρήσιμο, πρώτ' απ' όλα να εκπαιδεύεται πλήρως κανείς στην πανεπιστημιακή ιατρική, η οποία επιμένει ιδιαίτερα στην παθολογική ανατομία, στη γνώση των ασθενειών, καθώς η θεραπευτική της κατευθύνεται προς τη συγκεκριμένη ασθένεια, προς τα νοσηρά παράγωγα δηλαδή της παθολογικής διεργασίας που πρέπει να καταπιεστούν. Αυτή όμως η εκπαίδευση ολοκληρώνεται και απλοποιείται από την βιταλιστική οπτική που παρέχει η Ομοιοπαθητική, ο στόχος της οποίας είναι η μελέτη του πως διαφορετικές νόσοι αναπτύσσονται σε διαφορετικούς ανθρώπους.

Η Ομοιοπαθητική δεν σκέπτεται τον θάνατο, την νεκροψία, τις ενδιαφέρουσες περιπτώσεις που θα διευκρινιστούν μετά θάνατο, αλλά κυρίως ενδιαφέρεται γι' αυτό που αγωνίζεται ενάντια στην ασθένεια, ώστε να διεγείρει κάθε πιθανή δύναμη και να υποστηρίξει τον ζωντανό οργανισμό στην προσπάθεια του. Γι' αυτό ο τρόπος σύλληψης μιας περίπτωσης δεν είναι ο ίδιος για έναν αλλοπαθη-τικό και έναν ομοιοπαθητικό και είναι πολύ σημαντικό να τονίσουμε σ' αυτούς που ασκούν την Ομοιοπαθητική πως πρέ-πει να εξατομικεύεται η περίπτωση μέσω της αναζήτησης του ιδιαίτερου, του παράξενου, του σπάνιου και ασυνήθιστου συμπτώματος, αυτών δηλαδή που δεν είναι παθογνωμονικά της νόσου. Λάβετε υπόψη σας τι τροποποιήσεις υφίσταται η νόσος, δίνοντας μεγάλη σημασία στην έρευνα των ψυχικών και νοητικών τροποποιήσεων που αφορούν τον ασθενή.

Ένας Γαληνιστής γιατρός όταν αναλαμβάνει μια νέα περίπτωση θα έλεγε: "Τι είναι αυτό που έχω να αναστείλω, να ανακόψω, να καταπιέσω ή να σκοτώσω στη νοσηρή κατάσταση που έχω μπροστά μου." Ένας Ιπποκρατιστής γιατρός θα έλεγε: "Πόσο απόθεμα δύναμης και άμυνας υπάρχει σ' αυτό τον ασθενή; Τι μπορώ να διεγείρω, να βοηθήσω να δυναμώσει ώστε ο ζωντανός οργανισμός να κερδίσει τη μάχη και να πάρει το έπαθλο της νίκης, ώστε να επιτύχει, όχι μια ανάρρωση αλλά μια πραγματική θεραπεία;"

Γι' αυτό είναι επικίνδυνο και λάθος να γίνεται η διάγνωση της ασθένειας και να δίνεται το φάρμακο σύμφωνα με τη διάγνωση, όπως δηλαδή γίνεται συνεχώς στην αποκαλούμενη "κανονική" ιατρική. Ο Ομοιοπαθητικός γιατρός, αφού κάνει την διάγνωση της ασθένειας, έχει το ουσιώδες καθήκον να κάνει την διάγνωση του ασθενούς, δηλαδή να διερευνήσει τι είναι ιδαίτερο σ' αυτόν τον ασθενή που έχει αυτήν την ασθένεια και να βασίσει τη συνταγογράφησή του στα χαρακτηριστικά του ασθενούς και όχι της ασθένειας, λαμβάνοντας υπόψη του τα οργανικά παθολογικά συμπτώματα μόνο όταν έχει να διαλέξει ανάμεσα σε δύο ή τρία φάρμακα που ταιριάζουν στα κύρια χαρακτηριστικά αλλά είναι δύσκολο να αποφασίσει ποιο είναι το πλέον κατάλληλο. Η ομοιοπαθητική σκέψη επομένως, χρειάζεται μια συνθετική νοητική στάση και απαιτεί μια λεπτομερή αιτιολόγηση όλων των συμπτωμάτων ώστε να γίνει μια ιεραρχική κατάταξη τους σύμφωνα με την αξία τους.

Ο σκοπός μου σήμερα είναι να δώσω έμφαση στις κύριες αντίθετες τάσεις της ιατρικής τέχνης και να εκθέσω την μεγάλη σπουδαιότητα της συνθετικής ιατρικής όπως αυτή αντιπροσωπεύεται απ' την Ομοιοπαθητική.

Ετσι, αν ασκήσετε την Ομοιοπαθητική, να την ασκήσετε σύμφωνα με το πνεύμα του δασκάλου που την ανακάλυψε, καθώς η μέθοδος αυτή ακόμα προηγείται πολύ της εποχής μας. Η Ομοιοπαθητική είναι ακόμα νέα και γεμάτη υποσχέσεις αρκεί να μην την ενηλικιωθούμε με κάποιο ακραίο μοντερνισμό.

Αν πρόκειται να κερδίσουμε την πλήρη εμπιστοσύνη του κοινού και να τραβήξουμε την προσοχή που δικαιούμαστε σαν ομοιοπαθητικοί γιατροί, πρέπει να μην περιπλανηθούμε ποτέ έξω από τον δρόμο που οριοθετεί η Ομοιοπαθητική, ποτέ να μην χορηγήσουμε κάποιο φάρμακο που δεν είναι σύμφωνο με τις αρχές της, οι οποίες έχουν εξαχθεί από ένα σταθερό και αμετάβλητο νόμο. Θυμηθείτε τους χρυσούς κανόνες: -να δίνετε μόνο ένα φάρμακο τη φορά, -να δίνετε στην πιο μικρή δόση και -να μην βασίζετε τη συνταγογράφηση στα διαγνωστικά ή παθολογοανατομικά συμπτώματα, αλλά στα συμπτώματα που αποκαλύπτουν τον ίδιο τον ασθενή, τις επιθυμίες και απέχθειες του, το χαρακτήρα του, τις υποκειμενικές αντιδράσεις του και όλους τους πολύτιμους τροποποιητικούς παράγοντες που τόσο καλά χαρακτηρίζουν το σκεπτόμενο και ζωντανό ανθρώπινο ον αλλά όχι αυτή την ταμπέλα, την απρόσωπη και νεκρή θεωρητική ύπαρξη που λέγεται νόσος!

Το αποτέλεσμα που επιτυγχάνεται με το μοναδικό φάρμακο στην ελάχιστη δόση, που επιλέχθηκε σύμφωνα με τους κανόνες του Hahnemann, επιδεικνύει την απόλυτη αλήθεια των ομοιοπαθητικών αρχών και μας ανταμοίβει γενναιόδωρα για την εργασία μας.

Γι' αυτό οι αλλοπαθητικοί μελετούν την Ομοιοπαθητική. Οι Ομοιοπαθητικοί ερευνούν πολύ βαθειά τον απίστευτο πλούτο των διδασκαλιών του ιδρυτή Samuel Hahnemann και δεν ξεχνούνποτέ σε κάθε αποτυχία, σε κάθε ήττα, αυτή την πρόταση του δασκάλου που ανακοινώθηκε στο Παρίσι στο τέλος της ζωής του: "Όταν ασχολούμαστε με μιά επιστήμη που αντικείμενο της είναι η διάσωση της ζωής, είναι έγκλημα να παραμελούμε τη μελέτη της". Αυτή η διακήρυξη που ανακοινώθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα, παραφράζεται σήμερα στα λόγια του καθηγητή Achard της ιατρικής σχολής του Παρισιού, ο οποίος έγραψε πρόσφατα: "η ιατρική πρέπει ν'ανοίξει διάπλατα τα παράθυρα της στο φως όλων των κλάδων της επιστήμης. Τίποτα απ' όσα αφορούν τη μελέτη της ζωής και τα φαινόμενα που ολοκληρώνονται στο ζωντανό ον - υγιές ή άρρωστο - δεν πρέπει να μένει ξένο στους φωτισμένους γιατρούς".

του Pierre Schmidt, M.D.

Από το περιοδικό Ομοιοπαθητική Ιατρική, τεύχη 13 και 14


Αλλα σχετικά άρθρα

Ομοιοπαθητική: η αναγέννηση του Ιπποκρατισμού στην Ιατρική
Ομοιοπαθητική: η αναγέννηση του Ιπποκρατισμού στην Ιατρική
Διαταραχές ύπνου και ομοιοπαθητική θεραπεία
Διαταραχές ύπνου και ομοιοπαθητική θεραπεία
Διαιτιτικές συμβουλές για την αντιμετώπιση της αυξημένης Χοληστερίνης και Λιπιδίων
Διαιτιτικές συμβουλές για την αντιμετώπιση της αυξημένης Χοληστερίνης και Λιπιδίων

Αφήστε τα σχόλιά σας για αυτή τη σελίδα

Ονομα: (προαιρετικό)

Email:
(προαιρετικό, δεν εμφανίζεται)

Θέλω να λαμβάνω σημαντικά μηνύματα από τον webmaster

Κρυφή λέξη: (η λέξη που εμφανίζεται στο γκρίζο πλαίσιο)

Σχόλια: (παρακαλούμε χρησιμοποιήστε ελληνικά και όχι greeklish)
Σημείωση: μηνύματα με υβριστικό ή διαφημιστικό περιεχόμενο διαγράφονται. Ο HTML κώδικας αφαιρείται.