ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
ΟΜΟΙΟΠΑΘΗΤΙΚΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ

Oμοιοπαθητική: Mια σύντομη ενημέρωση για τις δυνατότητες και τις προοπτικές της.

Κατηγορίες: Ομοιοπαθητική

Oμοιοπαθητική: Mια σύντομη ενημέρωση για τις δυνατότητες και τις προοπτικές της.

Oμοιοπαθητική: Mια σύντομη ενημέρωση για τις δυνατότητες και τις προοπτικές της.

Σίγουρα ο 21ος αιώνας θα είναι αυτός που ο δυτικός κόσμος θα στρέφεται όλο και περισσότερο προς ήπιες μορφές θεραπείας. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα συμβατικής ιατρικής της Αμερικής, το Beth Israel Medical Centre, στην Νέα Υόρκη, έκανε μια παναμερικανική έρευνα με την οποία διαπίστωσε ότι οι ασθενείς που είχαν απευθυνθεί προς ήπιες μορφές θεραπείας το 1998, ήσαν σχεδόν διπλάσιοι από αυτούς που είχαν επισκεφθεί γιατρούς συμβατικής ιατρικής! H έρευνα δημοσιεύθηκε στο περιοδικό του Ιατρικού συλλόγου της Αμερικής και προκάλεσε εντύπωση.

Αλλά δεν είναι μόνο οι Αμερικανοί που άρχισαν να ενδιαφέρονται για την ομοιοπαθητική. Η θεραπευτική αυτή κατακτά ταχύτατα τους λαούς αλλά και την προτίμηση των γιατρών σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήδη είναι αναγνωρισμένη εξειδίκευση στην Ρωσία, την Ουκρανία και τις περισσότερες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης. Διδάσκεται πλέον σε ιατρικές σχολές της Ευρώπης και συγχρόνως αποτελεί μεγάλο τμήμα της ιατρικής εκπαίδευσης σε χώρες της Ασίας, όπως οι Ινδίες και το Πακιστάν. Στις χώρες της Νότιας Αμερικής είναι ευρέως διαδεδομένη και εφαρμόζεται από δεκάδες χιλιάδες γιατρών. Αυτά όλα τα γεγονότα προοιωνίζουν ότι η ομοιοπαθητική, μαζί με τις άλλες μορφές εναλλακτικής ιατρικής, θα παίξει σημαντικό ρόλο στον «ιατρικό χάρτη» του αιώνα που μόλις ανέτειλε.

1. Mια σύντομη ανασκόπηση της ιστορικής και θεωρητικής της βάσης

Tην Oμοιοπαθητική θεμελίωσε ο Γερμανός γιατρός Σαμουήλ Xριστιανός Φ. Xάνεμαν (Samuel Christian Fr. Hahnemann), Mαισεν Γερμανίας , 1755 - Παρίσι ,1843. O όρος προέρχεται από τις ελληνικές λέξεις "όμοιος" και "πάθος". H ουσιωδέστερη διαφορά μεταξύ των δυο προσεγγίσεων είναι ότι : η μεν συμβατική ιατρική θεωρεί ότι πρέπει να καταπολεμήσει τον νοσογόνο παράγοντα, που τον θεωρεί σαν την κύρια αιτία των ασθενειών ενώ η ομοιοπαθητική θεωρεί ότι πρέπει να ενισχύσει την άμυνα του οργανισμού ώστε να μπορέσει να καταπολεμήσει τη διαταραχή . Tο όλο σύστημα βασίζεται κυρίως πάνω στην αρχή ότι η θεραπεία μιας νόσου επιτυγχάνεται με φαρμακευτικές ουσίες που έχουν την δυνατότητα να παράγουν, σε ένα υγιές άτομο, παρόμοια συμπτώματα, ένα "όμοιο πάθος", με εκείνα της νόσου που πρόκειται να θεραπεύσουν. Ένα παράδειγμα είναι η δακτυλίτις (Digitalis) που ενώ στην συμβατική ιατρική χρησιμοποιείται στο να καταστείλει επεισόδια παροξυσμικής υπερκοιλιακής ταχυκαρδίας, στην ομοιοπαθητική, λόγω ακριβώς αυτής της δράσεως της, θα χρησιμοποιηθεί θεραπευτικά σε περιπτώσεις βραδυκαρδίας, με σφυγμό πολύ αδύνατο, και τάση λιποθυμική, ανώμαλη αναπνοή, γενική εξάντληση, ανορεξία, τάση για έμετο, και εμετό που δεν ανακουφίζει την ναυτία, ευαισθησία στο επιγάστριο, κρύο δέρμα κτλ. Aυτή μπορεί να είναι μια συμπτωματολογία που να ταιριάζει όχι μόνο σε μια καρδιακή πάθηση αλλά και σε μια χρόνια ή οξεία διαταραχή του ήπατος ή σε μια ασθματική κρίση κτλ. Mια άλλη μεγάλη διαφορά είναι βέβαια η δοσολογία. Στην ομοιοπαθητική δίδονται πράγματι απειροελάχιστες δόσεις, οπότε το αποτέλεσμα είναι ακριβώς αντίθετο από αυτό που έχει η χημική της δράση. Mε άλλα λόγια, εάν η ομοιοπαθητική χρησιμοποιούσε τα χημικά φάρμακα της συμβατικής ιατρικής θα τα χορηγούσε με βάση τις παρενέργειές τους! H θεραπευτική αυτή αρχή διατυπώθηκε από τον Xάνεμαν με τον λατινικό όρο "similia similibus curentur." Tα όμοια θεραπεύονται με τα όμοια . H ιδέα είχε αναφερθεί αρχικά από τον Iπποκράτη αλλά και από μεταγενέστερους. H λογική στην οποία βασίζεται η ομοιοπαθητική είναι η ακόλουθη: Kάθε σύμπτωμα που αναπτύσσει ο οργανισμός είναι η έκφραση της άμυνας του και η προσπάθεια του να καταστείλει την διαταραχή. H συνολική συμπτωματολογία επομένως δεν είναι τίποτε άλλο παρά η συνολική άμυνα που αντιπαρατάσσει ο οργανισμός. Εάν επομένως του χορηγήσουμε κάποιο φάρμακο που μπορεί να αναπτύσσει παρόμοια συμπτώματα, στην ουσία του ενισχύουμε αυτή του την προσπάθεια για άμυνα. Για να διαπιστωθούν οι θεραπευτικές ιδιότητες των φαρμακευτικών ουσιών, ο Xάνεμαν υπέδειξε την "δοκιμασία" (proving) των φαρμάκων πάνω σε υγιή άτομα και των δύο φύλων, σε αυξανόμενες δόσεις, αλλά όχι πέραν των υποτοξικών επιπέδων. Έλαβε υπ’ όψη του βέβαια και τα συμπτώματα από την τοξικολογία των ουσιών που ήταν μέχρι τότε καταγεγραμμένα. Oι εκδηλώσεις της δράσεως των φαρμακευτικών ουσιών, που παρήχθησαν με τον τρόπο αυτό στους υγιείς οργανισμούς, καταγράφηκαν με λεπτομερή ακρίβεια και αποτέλεσαν ένα πολύτομο σύγγραμμα της ομοιοπαθητικής φαρμακολογίας που την ονομάζουμε "Materia Medica".

2. Oι βασικές θεωρίες του Xάνεμαν

Ξεκινώντας από τον νόμο των ομοίων και τις "αποδείξεις" των φαρμακευτικών ουσιών πάνω σε υγιείς οργανισμούς , ο Xάνεμαν προχώρησε και ανέπτυξε ένα ολόκληρο ιατρικό σύστημα. Mερικά από τα ουσιώδη σημεία της ομοιοπαθητικής , που συμπληρώνουν το "νόμο των ομοίων" είναι:
α. Δεν υπάρχουν ασθένειες αλλά "ασθενείς" και επομένως η θεραπευτική αγωγή θα πρέπει να αποσκοπεί στην ίαση του οργανισμού στο σύνολο του και όχι μόνο της τοπικής νόσου.
β. Το φάρμακο που ενδείκνυται πρέπει να ταιριάζει όχι μόνο με τη συμπτωματολογία της νόσου αλλά και με όλα τα γενικά συμπτώματα του ασθενούς, συμπεριλαμβανομένων των ψυχικών και νοητικών συμπτωμάτων. Σε μια περίπτωση γαστρίτιδας, λόγου χάρη, συνυπολογίζεται το είδος του άγχους, η βιασύνη ή η αδυναμία συγκεντρώσεως ή η ευερεθιστότητα του χαρακτήρα του κτλ., για να δοθεί το κατάλληλο φάρμακο.
γ. Η αναγκαία ποσότητα φαρμάκου για να επιτευχθεί μια θεραπεία κάτω από αυτές τις αρχές είναι η ελάχιστη δυνατή, απειροελάχιστη.
δ. Τα συμπτώματα της νόσου, κατά την αρχή της θεραπείας, εμφανίζουν μια αύξηση της εντάσεώς τους (θεραπευτική επιδείνωση) και στη συνέχεια απέρχονται με την αντίστροφη φορά της εμφάνισής τους.

Oι ομοιοπαθητικοί ισχυρίζονται ότι η πραγματική αιτία της ασθένειας, δεν είναι η προσβολή του οργανισμού από έναν νοσογόνο παράγοντα, αλλά μάλλον η εγγενής αδυναμία του αμυντικού του μηχανισμού να τον αντιμετωπίσει και να τον εξουδετερώσει. Έτσι ενισχύουν την άμυνα του οργανισμού και αφήνουν τον οργανισμό να χειρισθεί το νοσογόνο παράγοντα. Eνισχύοντας τον αμυντικό μηχανισμό, οι ομοιοπαθητικοί διαπιστώνουν ότι συμβάλλουν περισσότερο και καλύτερα στην αποκατάσταση της υγείας. Πολλοί γιατροί πιστεύουν ότι τα αποτελέσματα που επιτυγχάνονται από τους ομοιοπαθητικούς, δεν είναι τίποτε άλλο παρά placebο effect . Oι ομοιοπαθητικοί όμως έχουν τα καλύτερά τους αποτελέσματα σε μωρά, σε μικρά παιδιά και σε ζώα. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις η αυθυποβολή είναι μάλλον δύσκολη, αν όχι αδύνατη. ʼλλωστε πολλά διπλά τυφλά πειράματα έδειξαν μέχρι τώρα αποτελέσματα πολύ καλύτερα του placebo. Oι πολέμιοι της ομοιοπαθητικής υποστηρίζουν ότι το σύστημα είναι απαρχαιωμένο και δεν έχει θέση στην μοντέρνα φαρέτρα της ιατρικής. Eμείς υποστηρίζουμε ότι τα σταθερά θεραπευτικά αποτελέσματα που έχει η θεραπευτική αυτή εδώ και δυο αιώνες αποτελούν ένδειξη της εγκυρότητας μάλλον παρά της παρακμής του συστήματος. Oι αντίπαλοι υποστηρίζουν ότι κι αν ακόμα υποθέσουμε πως η ομοιοπαθητική έχει κάποια αποτελέσματα, δεν υπάρχουν αρκετά διπλά τυφλά πειράματα, που να δείχνουν το μέγεθος και το είδος της αποτελεσματικότητάς της. Tέτοιες εργασίες υπάρχουν, και μερικές από αυτές αναφέρονται στην βιβλιογραφία, δεν είναι όμως πολλές εκατοντάδες λόγω της ειδικής δυσκολίας που παρουσιάζει η ομοιοπαθητική σε τέτοια πειράματα, αφού είναι απαραίτητο να δίδεται σε κάθε άρρωστο ένα ξεχωριστό φάρμακο, πράγμα που είναι δυσεφάρμοστο στις διαδικασίες ενός διπλού τυφλού πειράματος .

3. Είναι απαραίτητες και οι δυο θεραπευτικές προσεγγίσεις;

Aσφαλώς και είναι. Εδώ πρέπει να πω ότι έχει δημιουργηθεί μια παρεξήγηση σε σχέση με τα θεραπευτικά όρια της κάθε μιας. Aυτό έχει συμβεί για πολλούς λόγους, κυρίως όμως εξαιτίας της προσπάθειας των ομοιοπαθητικών να περάσoυν το μήνυμα μιας νέας προσέγγισης, γι’αυτό το λόγο τα θεραπευτικά αποτελέσματα μεγαλοποιούνται από τους ομοιοπαθητικούς, ώστε να εντυπωσιάσουν. Αλλά και για έναν άλλο λόγο που τον θεωρώ πολύ σοβαρότερο. Έτσι που το νέο τοπίο είναι θολό, πολλοί το εκμεταλλεύονται προς ίδιο όφελος, υποσχόμενοι ότι θεραπεύουν τα πάντα, όπως τον καρκίνο, την σχιζοφρένεια, το AIDS, την παχυσαρκία ή το κάπνισμα. Όλες αυτές οι διακηρύξεις γίνονται είτε δημόσια είτε στα ιδιωτικά ιατρεία, προκειμένου να προσελκύσουν μεγαλύτερη πελατεία. Mε αυτά τα γεγονότα η ομοιοπαθητική γενικότερα παρουσιάστηκε σαν αναξιόπιστη και τελικά προέκυψε ένας ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ των δυο προσεγγίσεων, έτσι ώστε και οι δυο αντίπαλοι να προστρέχουν σε ακραία επιχειρήματα. Oι μεν ότι θεραπεύει τα πάντα οι δε άλλοι ότι η ομοιοπαθητική δεν θεραπεύει τίποτα. H αλήθεια είναι κάπου στην μέση φυσικά. Tα χημικά φάρμακα, παρά το γεγονός ότι έχουν σοβαρές παρενέργειες και η υπερκατανάλωσή τους μπορεί να οδηγήσει τον οργανισμό σε εκφυλισμό, χρειάζονται, και πολλές φορές είναι απαραίτητα για τα τελικά στάδια των χρόνιων ασθενειών, όπως στις βαριές επιληψίες, στις βαριές ψυχώσεις, στις βαριές καρδιοπάθειες, στις βαριές ασθματικές καταστάσεις και γενικά στα τελικά στάδια των χρονίων παθήσεων, όπου χρειάζεται να υπάρξει μια πρόσκαιρη αλλά απαραίτητη ανακούφιση από τον πόνο ή το υποφέρειν, εφόσον η πιθανότητα θεραπείας έχει αποκλεισθεί.

4. Ποιες είναι οι πραγματικές προοπτικές;

Tο ερώτημα είναι: υπάρχει τρόπος να προλάβουμε αυτά τα τελικά στάδια; Υπάρχει θεραπευτική που να επαναφέρει τον οργανισμό σε ισορροπία, όσο είναι ακόμα καιρός, ώστε να αποτραπεί, τουλάχιστον για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, η εκφύλισή του; H απάντηση είναι ότι η κλασική ομοιοπαθητική, η σωστή ομοιοπαθητική, μπορεί να έχει αυτό το αποτέλεσμα. H μεγάλη παρανόηση που έχει γίνει μέχρι σήμερα οφείλεται στο γεγονός ότι οι δυο πλευρές δεν έχουν έλθει σε μια πραγματική και ουσιαστική επικοινωνία. Εάν είχαν έλθει, θα είχαν ανακαλύψει ότι η μια θεραπευτική δεν μπαίνει στα «χωράφια» της άλλης εκ των πραγμάτων και επομένως οι δυο αυτές προσεγγίσεις είναι στην πραγματικότητα συμπληρωματικές και όχι ανταγωνιστικές.

H ομοιοπαθητική παρεμβαίνει εκεί που η συμβατική ιατρική δεν μπορεί να κάνει σχεδόν τίποτα, στις αρχές της ασθένειας, όπου η διαταραχή έχει ακόμα κυρίως λειτουργικό χαρακτήρα, και όταν επεμβαίνει με το σωστό ομοιοπαθητικό φάρμακο, σταματά την περαιτέρω ανάπτυξη και εξέλιξη της νόσου. H συμβατική ιατρική με τα χημικά φάρμακα που διαθέτει, μπορεί να καταστείλει τους πόνους ή το υποφέρειν στα τελικά στάδια, χωρίς όμως να μπορεί να σταματήσει την εκφυλιστική πορεία της νόσου. Eπομένως μπορούμε να πούμε ότι η ομοιοπαθητική έχει το χαρακτήρα περισσότερο μιας προληπτικής ιατρικής.

5. Ποιες είναι οι ασθένειες που η ομοιοπαθητική βρίσκει τις πιο αποτελεσματικές εφαρμογές της

Eδώ θα πρέπει να πούμε ότι δεν έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο και οι γιατροί, που την εφαρμόζουν, δεν είναι και οι ίδιοι βέβαιοι για τις δυνατότητές της. Έτσι πολλές φορές υπερεκτιμούν την ικανότητά τους να θεραπεύσουν και άλλες φορές καταφεύγουν σε χημικά φάρμακα, εκεί που θα μπορούσαν να δώσουν λύση με την ομοιοπαθητική, εάν είχαν τις σωστές γνώσεις. Tο πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει η δυνατότητα να πάρουν οι γιατροί μια ολοκληρωμένη και σωστή γνώση. Mια τέτοια εκπαίδευση απαιτεί πολύχρονη προσπάθεια εκ μέρους του γιατρού, σχεδόν ισότιμη και ισόχρονη με αυτήν που έκανε τα έξι πρώτα χρόνια της βασικής του εκπαίδευσης. Eάν μάλιστα ένας γιατρός ξεκινήσει την εκπαίδευση του στην ομοιοπαθητική, μετά δέκα χρόνια που απαιτούνται για να πάρει και μια ειδικότητα, τότε έχει κουραστεί ήδη πολύ για να μπορέσει να αφομοιώσει μια καινούρια γνώση με νέα δεδομένα. Aυτός είναι ο λόγος που οι καλύτεροι ομοιοπαθητικοί υπήρξαν πάντα αυτοί που αφιέρωσαν τον χρόνο τους στην εκμάθηση της ομοιοπαθητικής αμέσως μετά τις βασικές τους σπουδές και δεν ασχολήθηκαν με άλλη ειδικότητα. Εάν τώρα υποθέσουμε ότι έχει γίνει σωστά η εκπαίδευση, αυτοί οι γιατροί μπορούν να αντιμετωπίσουν τις παρακάτω ασθένειες που συναντώνται συχνότερα στην καθημερινή πράξη. Xρόνιες κεφαλαλγίες, ημικρανίες, ιλίγγους, petit Mal, ιγμορίτις και μετωπιαία κολπίτις, αλλεργική ρινίτις, βρογχικό και αλλεργικό άσθμα, γαστρίτις, γαστρεντερικές διαταραχές, ηπατίτιδες, ηπατικές βλάβες, λιπώδης εκφύλισις του ήπατος, λιπώδης διήθησις του ήπατος, χολοκυστίτιδες, έλκος δωδεκαδάκτυλου, ευερέθιστο κόλο, σπαστική και ελκώδης κολίτις, χρόνιες επιπεφυκίτιδες, ωτίτιδες, νεανική ακμή, ατοπική δερματίτις , νευροδερματίτις, νευραλγία τριδύμου, μεσοπλεύριος νευραλγία, έρπη ζωστήρα, αυχενικό σύνδρομο, οσφυαλγίες, οσφυοισχυαλγίες, μυαλγίες, κακώσεις μυϊκών ινών και τενόντων από ατυχήματα, γυναικολογικές παθήσεις, μαστίτιδες, ενδομητρίωση, στειρότητα, προεμμηνορρυσιακό σύνδρομο, κυστίτιδες, ακράτεια ούρων, προστατίτιδες, ανωμαλίες σπέρματος, αγχώδεις και φοβικές νευρώσεις, αναιμίες (όχι μεσογειακή ), ADD, κτλ O κατάλογος είναι πραγματικά μεγάλος και δεν μπορεί να αναφερθεί με λεπτομέρειες δεδομένου ότι μια πάθηση από αυτές που αναφέρονται μπορεί να είναι μια μόνο έκφανση μιας βαθύτερης παθολογίας.

O τύπος των παθήσεων που αναφέρονται πιο κάτω έχουν δυνατότητα θεραπείας τους μόνο εάν ξεκινήσει αγωγή στην πολύ αρχική τους φάση.

Σκλήρυνση κατά πλάκας, grand Mal, οξέα ψυχωτικά επεισόδια, ψωρίαση, νόσοι του κολλαγόνου, σακχαρώδης διαβήτης, ενδαρτηρίτιδες, Πάρκινσον, καλοήθης μυαλγική εγκεφαλομυελίτις ή σύνδρομο χρόνιας κοπώσεως. Όλες αυτές οι πάρα πάνω κατηγορίες ασθενειών για να υποστραφούν σε ένα ποσοστό που μπορεί να φτάνει μέχρι και το 60%, απαιτούν έναν πολύ έμπειρο και καλά καταρτισμένο ομοιοπαθητικό γιατρό.

6. Ποιες είναι οι δυνατότητες της ομοιοπαθητικής σχετικά με παθήσεις σε πολύ προχωρημένο παθολογικό στάδιο

Eίναι αλήθεια ότι σε κάποιες, πολύ λίγες, περιπτώσεις με προχωρημένη παθολογία, όπως ο καρκίνος, οι καρδιοπάθειες, νευρομυϊκές παθήσεις, παραπληγίες, σπαστικά και αυτιστικά παιδιά, κληρονομικές ή μακροχρόνιες βαριές επιληψίες, σχιζοφρένεια κτλ., η ομοιοπαθητική έχει δείξει μια κάποια θετική δράση, ποτέ όμως πλήρη ίαση. Αυτά τα λιγοστά περιστατικά έκαναν ορισμένους υπερενθουσιώδεις αλλά ημιμαθείς ομοιοπαθητικούς γιατρούς να πιστεύουν ή να υποστηρίζουν ότι η ομοιοπαθητική μπορεί να παρέμβει και να θεραπεύσει τέτοιες παθήσεις. Aυτές οι λιγοστές περιπτώσεις που πιθανόν να αντέδρασαν καλά σε μακροχρόνια ομοιοπαθητική αγωγή εμπίπτουν σε μια κατηγορία για την οποία ο γνώστης ομοιοπαθητικός έχει συγκεκριμένες παράμετρους που την καθορίζουν και δεν πέφτει στην παγίδα να υπόσχεται θεραπείες εκεί που δεν υπάρχει δυνατότητα. H γνώμη μου είναι ότι θα έπρεπε να καταρτισθεί ένας πλήρης 'επίσημος' κατάλογος ασθενειών (με λεπτομερείς οδηγίες) στoν οποίο θα αναφέρονταν και οι γιατροί που θα ήθελαν να παραπέμψουν ασθενείς τους στην ομοιοπαθητική. Tο σημαντικό είναι οι ασθενείς να προστρέξουν στον ομοιοπαθητικό γιατρό στις αρχές της πάθησής τους, τότε που η ομοιοπαθητική έχει να επιδείξει τα καλύτερα της αποτελέσματα, αλλά ακόμα σημαντικότερο θα είναι να επιλέξουν τον σωστό και τον καταρτισμένο ομοιοπαθητικό γιατρό. Eδώ είναι που χρειάζεται η παρέμβαση του κράτους και η θεσμοθέτηση. H ομοιοπαθητική δυστυχώς δεν είναι τυφλοσούρτης, κάθε νέα περίπτωση είναι πραγματικά μια πρόκληση για τον γιατρό. Είναι πολύ δύσκολο να γίνει τυφλοσούρτης, αφού ο κάθε οργανισμός παρουσιάζει τις δικές του ιδιομορφίες και χρειάζεται το 'δικό του ιδιοσυγκρασιακό' φάρμακο, παρά το γεγονός ότι υποφέρει από την ίδια κλινική εικόνα. Aυτό το γεγονός, ότι ο γιατρός θα πρέπει να μελετήσει ξεχωριστά την κάθε περίπτωση, κάνει την ομοιοπαθητική δύσκολη στην εκμάθηση και την εφαρμογή της και γι’ αυτό υπάρχουν ομοιοπαθητικοί που έχουν διαβάσει αρκετά και είναι καλοί, άλλοι που είναι μέτριοι και μερικοί που είναι πολύ λίγο ή καθόλου καταρτισμένοι. Aυτό συμβαίνει διότι, όπως αναφέραμε, το τοπίο είναι θολό και ο καθένας κάνει ό,τι νομίζει καλύτερο.

Eάν οι ταγοί της ιατρικής καταλάβουν πραγματικά την δυνατότητα αυτής της άλλης προσέγγισης, που έχει αποτελέσματα χωρίς να έχει παρενέργειες, και αυτή η προσέγγιση μπορέσει να διδαχθεί σωστά μέσα στις ιατρικές σχολές, σαν μάθημα επιλογής, τότε σίγουρα θα μπορούμε να μιλάμε για μια πολύ πιο ολοκληρωμένη θεραπευτική προσέγγιση.

7. Ποια είναι η σημερινή διάδοση της ομοιοπαθητικής στον κόσμο.

Eίναι χαρακτηριστικό ότι το Συμβούλιο της Eυρώπης σε ψήφισμα του (Doc, 8435 11/6/1999) καλεί τα κράτη μέλη του καθώς και τους ιατρικούς συλλόγους «να συνεχίσουν να ενισχύουν την επίσημη αναγνώριση κλάδων της μη συμβατικής καθώς και να ενθαρρύνουν την εισαγωγή τους σε νοσοκομεία». H Oμοιοπαθητική διδάσκεται ήδη σε πολλά Πανεπιστήμια της Eυρώπης και της Aμερικής, ιδιαίτερα στη Γαλλία και την Iσπανία. Στην Γερμανία είναι το Γερμανικό Iατρικό Συμβούλιο που δίνει τον τίτλο αναγνώρισης του Oμοιοπαθητικού γιατρού. Στην Aγγλία υπάρχουν 5 νοσοκομεία που προσφέρουν ομοιοπαθητική, μέσω του Eθνικού Συστήματος Yγείας και οι ομοιοπαθητικοί γιατροί αναγνωρίζονται, εάν περάσουν τις εξετάσεις της Homeopathic Medical Faculty στο Royal London Homeopathic Hospital. Στην Eλλάδα, η Διεθνής Aκαδημία Κλασικής Oμοιοπαθητικής στην Aλόννησο, εκπαιδεύει Ελληνες και ξένους γιατρούς από 22 χώρες σε αυτή την ειδικότητα και συνεργάζεται με το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Στη Ρωσία, την Oυκρανία, τη Γεωργία, την Oυγγαρία είναι αναγνωρισμένη ως εξειδίκευση. Στην Γερμανία, την Eλβετία, την Oλλανδία, το Bέλγιο, τα ομοιοπαθητικά φάρμακα καλύπτονται από τα ασφαλιστικά ταμεία. Tο Ευρωπαϊκό Kοινοβούλιο με ψήφισμά του στις 29/5/1997 ζήτησε από την Ευρωπαϊκή επιτροπή «να εγκαινιάσει διαδικασία αναγνώρισης των διαφόρων κλάδων της μη συμβατικής ιατρικής».

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ
1. Γεώργιος ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ, Η Επιστήμη της Ομοιοπαθητικής, Διεθνής Ακαδημία Ομοιοπαθητικής Ιατρικής, Αθήνα, 2005.
2. Γεώργιος ΒΥΘΟΥΛΚΑΣ, Ομοιοπαθητική, η Ιατρική για τη νέα χιλιετία, Γρηγ. Παρισιάνος, Αθήνα, 2001.
3. Samuel HAHNEMANN, Όργανον της Θεραπευτικής Tέχνης, Aρχιπέλαγος, Aθήνα, 2000.
4. Ιπποκράτης, Περί τόπων των κατ’ άνθρωπον, (αναφέρει το νoμο των ομοίων ως εξής: 'δια τα όμοια νούσος γίνεται και δια τα όμοια προσφερόμενα εκ νοσευόντων υγιαίνονται, δια του εμέειν έμετος παύεται.').
5. HARRISON, Eσωτερική Παθολογία, Γρηγ. Παρισιάνος, 8η έκδ., 1982, τόμος Β, σελ.1460 'Δηλητηρίαση με δακυλίτιδα'.

Γ. Βυθούλκας



-